«Τα παιδιά της αδελφής σου δεν θα μπουν στο σπίτι μου — ούτε σήμερα ούτε τον Ιούνιο!» είπα αποφασιστικά. Κι όταν ο αρραβωνιαστικός μου πήρε το μέρος τους, ακύρωσα τον γάμο μπροστά σε όλους…
Δύο εβδομάδες πριν από τον γάμο μου, ανακάλυψα κάτι που με έκανε να αμφισβητήσω όχι μόνο τον άντρα που επρόκειτο να παντρευτώ, αλλά και ολόκληρο το μέλλον που είχα ονειρευτεί μαζί του.
Η μέλλουσα πεθερά μου είχε αποφασίσει, χωρίς καν να με ρωτήσει, ότι θα περνούσα ολόκληρο το καλοκαίρι φροντίζοντας δωρεάν τα δύο μικρά παιδιά της κόρης της.
Και το χειρότερο; Περίμενε να το δεχτώ με χαμόγελο, σαν να ήταν αυτονόητο καθήκον μου.
Εκείνο το πρωινό, όμως, κανείς τους δεν φανταζόταν ότι μέσα σε λίγα λεπτά θα έχαναν όχι μόνο τη δωρεάν νταντά τους, αλλά και έναν γάμο που θεωρούσαν ήδη δεδομένο.
Όλα άρχισαν ένα συνηθισμένο Σάββατο.
— Κοίταξέ την, Γιούρα! Κοίτα τι γυναίκα ετοιμάζεσαι να παντρευτείς! — φώναξε η Έλσα Ναούμοβνα μόλις πέρασε το κατώφλι.
Η μέλλουσα πεθερά μου στεκόταν στην πόρτα της κουζίνας, φορώντας την αγαπημένη της ζακέτα και ένα τεράστιο κεχριμπαρένιο κολιέ.
— Κοντεύει μεσημέρι κι αυτή τώρα θυμήθηκε να φτιάξει αυγά! Έτσι θα φροντίζει τον άντρα της; Αύριο θα κάνετε παιδιά και θα τα φορτώσει όλα πάνω σου!
Έμεινα για μια στιγμή ακίνητη μπροστά στο τηγάνι.
Με λένε Εβελίνα. Εργαζόμουν ως λογίστρια από το σπίτι και είχα αγοράσει το διαμέρισμά μου με στεγαστικό δάνειο τρία χρόνια νωρίτερα.
Κάθε μήνα πλήρωνα μόνη μου τη δόση. Δεν ζητούσα χρήματα από κανέναν.
Ο Γιούρι είχε μετακομίσει μαζί μου πριν από έξι μήνες. Ετοιμαζόμασταν να παντρευτούμε στα τέλη Μαΐου, με μια μικρή, όμορφη τελετή, χωρίς περιττές πολυτέλειες.
Πίστευα πως χτίζαμε μια κοινή ζωή.
Μόνο που, όπως αποδείχθηκε, εγώ έχτιζα ένα σπίτι για δύο, ενώ η οικογένειά του ετοίμαζε να εγκατασταθεί μέσα του ολόκληρη.
— Μαμά, μην αρχίζεις πάλι — μουρμούρισε ο Γιούρι, ακουμπισμένος στο παράθυρο.
Για μια στιγμή ένιωσα ανακούφιση.
Ίσως επιτέλους να με υπερασπιζόταν.
Αλλά έκανα λάθος.
— Βέβαια, Εβελίνα, η μαμά έχει και κάποιο δίκιο. Αφού δουλεύεις από το σπίτι, θα μπορούσες να έχεις μαγειρέψει και μια σούπα. Και το παντελόνι μου περιμένει σιδέρωμα από την Πέμπτη.
Γύρισα αργά προς το μέρος του.
— Την Πέμπτη δούλευα μέχρι τα μεσάνυχτα για να κλείσω τους ισολογισμούς. Εσύ καθόσουν όλο το βράδυ με το κινητό σου. Δεν μπορούσες να σιδερώσεις μόνος σου;
Το πρόσωπό του σκοτείνιασε.
— Αυτά είναι γυναικείες δουλειές! Ο άντρας φέρνει τα χρήματα και η γυναίκα φροντίζει το σπίτι!
Κοίταξα γύρω μου.
Το σπίτι που είχα αγοράσει εγώ.
Τα τρόφιμα που είχα πληρώσει εγώ.
Τον λογαριασμό του δανείου που βρισκόταν πάνω στο γραφείο μου.
Και αναρωτήθηκα πώς μπορούσε ένας άνθρωπος να μιλά τόσο εύκολα για υποχρεώσεις, όταν οι περισσότερες έπεφταν ήδη στους δικούς μου ώμους.
— Εγώ, Γιούρι, εργάζομαι και πληρώνω αυτό το σπίτι. Δεν καταλαβαίνω γιατί θεωρείς πως πρέπει να κάνω και τα πάντα μόνη μου.
Η μητέρα του χτύπησε αγανακτισμένη τα χέρια της.
— Άκου θράσος! Στην ηλικία σου εγώ δούλευα στο εργοστάσιο, μεγάλωνα δύο παιδιά, κουβαλούσα σακούλες από το εξοχικό και μαγείρευα για όλη την οικογένεια! Εσείς οι σημερινές γυναίκες δεν αντέχετε ούτε δύο αυγά να τηγανίσετε!
Δεν απάντησα.
Όχι επειδή δεν είχα τι να πω.
Αλλά επειδή θυμήθηκα το μήνυμα που μου είχε στείλει το προηγούμενο βράδυ.
Ένα μήνυμα που εκείνη πίστευε πως θα κρατούσα μυστικό.
Ήταν ένα ολόκληρο πρόγραμμα για τους μήνες Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο.
Η μικρότερη κόρη της, η Κσένια, είχε δύο αγόρια, πέντε και έξι ετών.
Η Κσένια και ο σύζυγός της είχαν οργανώσει ένα υπέροχο καλοκαίρι: εκδρομές, διακοπές στη θάλασσα, βραδιές με φίλους και αποδράσεις τα Σαββατοκύριακα.
Και ποιος θα κρατούσε τα παιδιά;
Εγώ.
Κάθε Παρασκευή θα μου τα έφερναν και θα τα έπαιρναν την Κυριακή.
Θα έπρεπε να μαγειρεύω συγκεκριμένα φαγητά, να ετοιμάζω χυλό χωρίς σβόλους, να τα πηγαίνω βόλτα δύο φορές την ημέρα και να τα κοιμίζω στο μικρό δωμάτιο.
Στο τέλος του μηνύματος υπήρχε μια φράση που δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου:
«Μην το πεις ακόμη στον Γιούρι. Δεν κάνει για τη φροντίδα παιδιών. Θα κουραστεί και θα μπερδεύεται στα πόδια σου. Εσύ θα αναλάβεις τα αγόρια και εκείνος θα ξεκουράζεται στον καναπέ».
Διάβασα εκείνη τη φράση ξανά και ξανά.
Για τα δικά μου μελλοντικά παιδιά, υποτίθεται πως ήμουν μια τεμπέλα γυναίκα που θα φόρτωνε όλες τις ευθύνες στον άντρα της.
Για τα παιδιά της κόρης της, όμως, ήμουν ξαφνικά η ιδανική δωρεάν νταντά.
Και τότε ακούστηκε το κουδούνι.
Δύο παρατεταμένοι ήχοι και ύστερα άλλοι τρεις.
Η Κσένια.
Μπήκε στο σπίτι σαν να της ανήκε, κρατώντας ένα τεράστιο παιδικό σακίδιο.
— Αχ, επιτέλους! — αναστέναξε. — Εβελίνα, βλέπω άδειασες ένα ράφι στην ντουλάπα. Τέλεια! Θα βάλω εδώ τα ρούχα των αγοριών, για να μη μεταφέρουμε πράγματα κάθε Παρασκευή.
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
Το ράφι το είχα αδειάσει το προηγούμενο βράδυ για τα καλοκαιρινά πουκάμισα του Γιούρι.
Μια μικρή κίνηση αγάπης.
Και τώρα κάποιος την αντιμετώπιζε σαν πρόσκληση να χρησιμοποιήσει το σπίτι μου.
— Τι ρούχα; — ρώτησε απορημένος ο Γιούρι. — Γιατί να μείνουν εδώ;
Η Κσένια γέλασε.
— Έλα τώρα, αδελφέ μου! Απόψε φεύγουμε με τον άντρα μου για ένα διήμερο. Θα σας φέρουμε τα παιδιά στις έξι. Και από τον Ιούνιο θα ξεκινήσουμε κανονικά το πρόγραμμα!
— Μα αύριο πρέπει να παραλάβουμε τις βέρες και το κοστούμι μου! — διαμαρτυρήθηκε ο Γιούρι.
— Θα τα παραλάβετε κάποια άλλη μέρα! — απάντησε εκείνη αδιάφορα.
Έπειτα έβγαλε από την τσέπη της ένα διπλωμένο χαρτί και το άφησε μπροστά μου.
— Εδώ έχω γράψει τα πάντα. Τι ώρα θα βάζεις σταγόνες στη μύτη του μικρού, τι θα τρώνε, τι παραμύθια θέλουν το βράδυ. Και πρόσεχε, αν δεν τους αρέσει ο χυλός, θα τους φτιάξεις τηγανίτες. Εσύ έτσι κι αλλιώς όλη μέρα στο σπίτι κάθεσαι!
Αυτή η τελευταία φράση ήταν σαν χαστούκι.
Κοίταξα το χαρτί.
Έπειτα κοίταξα τον άντρα που επρόκειτο να παντρευτώ.
Κανείς δεν με είχε ρωτήσει.
Κανείς δεν είχε σκεφτεί αν ήμουν κουρασμένη, αν είχα δουλειά, αν ήθελα να ξεκουραστώ ή αν είχα δικά μου σχέδια.
Είχαν απλώς μοιράσει τον χρόνο μου μεταξύ τους.
Πήρα το κινητό μου.
— Γιούρι, έλα εδώ.
Η μητέρα του πετάχτηκε από την καρέκλα.
— Εβελίνα, μην τολμήσεις! Αυτά είναι γυναικεία ζητήματα! Δεν υπάρχει λόγος να ανακατεύεις τον άντρα!
Την κοίταξα ήρεμα.
— Αφού πρόκειται για οικογενειακή υπόθεση, καλό είναι να γνωρίζουν όλοι τι αποφασίστηκε.
Έδωσα το κινητό στον Γιούρι.
— Διάβασε το μήνυμα που μου έστειλε χθες η μητέρα σου. Δυνατά, σε παρακαλώ.
Άρχισε να διαβάζει.
Στην αρχή αργά.
Έπειτα πιο γρήγορα.
Το πρόσωπό του άλλαξε όταν είδε πως σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο του καλοκαιριού είχε ήδη προγραμματιστεί.
— Μαμά, τι είναι όλα αυτά;
Η Έλσα Ναούμοβνα σήκωσε προκλητικά το πιγούνι.
— Η αδελφή σου έχει δύο μικρά παιδιά! Χρειάζεται ξεκούραση! Η Εβελίνα κάθεται σε ένα ζεστό σπίτι μπροστά στον υπολογιστή. Δεν θα πάθει τίποτα αν βοηθήσει!
— Διάβασε και το τελευταίο μέρος — του είπα.
Ο Γιούρι κατάπιε δύσκολα.
Διάβασε τη φράση που τον παρουσίαζε ανίκανο να φροντίσει τα ίδια του τα ανίψια και που απαιτούσε να κοιμάται εκείνος στον καναπέ όσο εγώ θα έκανα τα πάντα.
— Μαμά, γιατί έγραψες κάτι τέτοιο;
— Γιατί σε αγαπώ, αγόρι μου! Θέλω να ξεκουράζεσαι μετά τη δουλειά! Εκείνη πρέπει να μάθει πώς λειτουργεί μια πραγματική οικογένεια!
Ένιωσα κάτι μέσα μου να σπάει.
Όχι από θυμό.
Από απογοήτευση.
Είχα περάσει μήνες προσπαθώντας να κερδίσω την αποδοχή αυτής της γυναίκας.
Είχα ανεχτεί τις παρατηρήσεις της, τα υποτιμητικά της σχόλια, τις συνεχείς συγκρίσεις.
Και τώρα καταλάβαινα πως δεν θα ήμουν ποτέ αρκετά καλή.
Εκτός αν σταματούσα να έχω δικές μου ανάγκες.
Σηκώθηκα.
— Ακούστε με προσεκτικά. Πριν από δέκα λεπτά με κατηγορούσατε πως δεν είμαι ικανή να φροντίσω ούτε τον μελλοντικό μου άντρα ούτε τα παιδιά μου. Κι όμως, έχετε ήδη αποφασίσει ότι θα φροντίζω τα παιδιά της Κσένια κάθε Σαββατοκύριακο για τρεις ολόκληρους μήνες.
Η Κσένια σταύρωσε τα χέρια.
— Ε, και; Είμαστε οικογένεια! Οι οικογένειες βοηθούν η μία την άλλη!
— Η βοήθεια ζητείται, Κσένια. Δεν επιβάλλεται.
— Δηλαδή αρνείσαι να κρατήσεις δύο παιδιά;
Πήρα μια βαθιά ανάσα.
— Αρνούμαι να γίνω η δωρεάν υπηρέτριά σας. Τα παιδιά σου δεν θα μείνουν στο διαμέρισμά μου ούτε απόψε ούτε τον Ιούνιο. Ούτε κανένα άλλο Σαββατοκύριακο που έχετε αποφασίσει χωρίς εμένα.
Η Κσένια κοκκίνισε.
— Είσαι απίστευτα εγωίστρια! Έχουμε ήδη πληρώσει το κατάλυμα! Θα χάσουμε την προκαταβολή!
— Τότε μπορείτε να πάρετε τα παιδιά μαζί σας. Ή να ζητήσετε βοήθεια από τη μητέρα σας.
Γύρισα προς την Έλσα Ναούμοβνα.
— Άλλωστε, μόλις μας εξηγούσατε πόσο εύκολα καταφέρνατε τα πάντα όταν ήσασταν νέα. Δύο εγγονάκια δεν θα πρέπει να σας δυσκολέψουν.
— Εγώ έχω πίεση! — φώναξε εκείνη. — Χρειάζομαι ηρεμία! Γιούρα, πες κάτι επιτέλους στη γυναίκα σου!
Κοίταξα τον Γιούρι.
Αυτή ήταν η στιγμή.
Η στιγμή που μπορούσε να δείξει πως ήμασταν πραγματικά σύντροφοι.
Πως οι αποφάσεις για το σπίτι μας θα παίρνονταν από εμάς τους δύο.
Πως η φωνή μου είχε αξία.
— Γιούρι — είπα χαμηλόφωνα — θέλω να μου απαντήσεις ξεκάθαρα. Θα σεβαστείς την απόφασή μου ή θα επιτρέψεις στη μητέρα και στην αδελφή σου να οργανώνουν τη ζωή μου;
Εκείνος μετακινήθηκε αμήχανα από το ένα πόδι στο άλλο.
— Έλα τώρα, Εβελίνα. Μην κάνεις τέτοιο θέμα. Δύο παιδάκια είναι! Θα τους βάλουμε κινούμενα σχέδια, θα βράσουμε λίγα λουκάνικα και θα περάσει το Σαββατοκύριακο.
— Και το υπόλοιπο καλοκαίρι;
— Ε, θα βοηθάμε πού και πού. Μην είσαι τόσο δύσκολη. Η Κσένια θα χάσει τα χρήματά της!
Τον κοίταζα και δεν αναγνώριζα τον άνθρωπο μπροστά μου.
Ήταν τριάντα τεσσάρων ετών.
Ζούσε στο διαμέρισμά μου.
Κι όμως, δεν μπορούσε να πει ένα απλό «όχι» στη μητέρα και στην αδελφή του.
Αντίθετα, μπορούσε πολύ εύκολα να απαιτήσει από εμένα να θυσιάσω τον χρόνο μου.
— Δηλαδή θεωρείς φυσιολογικό να αποφασίζουν άλλοι για τα Σαββατοκύριακά μου;
— Μη δραματοποιείς τα πράγματα! — απάντησε εκνευρισμένος. — Κάνε μια υποχώρηση. Γίνε η πιο ώριμη!
Και τότε κατάλαβα.
Αυτή η φράση θα γινόταν το σύνθημα ολόκληρου του γάμου μας.
Να υποχωρώ εγώ.
Να καταλαβαίνω εγώ.
Να θυσιάζομαι εγώ.
Κι εκείνος να παραμένει πάντα ο καλός γιος και ο καλός αδελφός.
Ένιωσα έναν παράξενο πόνο στο στήθος.
Δύο εβδομάδες πριν από τον γάμο μου, συνειδητοποιούσα ότι δεν είχα δίπλα μου τον σύντροφο που νόμιζα.
Αλλά μαζί με τον πόνο ήρθε και μια απρόσμενη ηρεμία.
— Κατάλαβα, Γιούρι.
— Επιτέλους! — αναφώνησε η μητέρα του θριαμβευτικά.
Την κοίταξα.
— Όχι. Δεν καταλάβατε.
Έστρεψα ξανά το βλέμμα μου στον αρραβωνιαστικό μου.
— Ο γάμος ακυρώνεται.
Η κουζίνα βυθίστηκε στη σιωπή.
Ο Γιούρι ανοιγόκλεισε τα μάτια.
— Τι είπες;
— Δεν θα παντρευτούμε.
— Για δύο παιδιά; Είσαι σοβαρή;
Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα, αλλά δεν άφησα τη φωνή μου να τρέμει.
— Δεν είναι τα παιδιά, Γιούρι. Τα παιδιά δεν φταίνε σε τίποτα. Είναι ότι δεν με βλέπεις ως ισότιμη σύντροφο. Θέλεις να είμαι βολική για τη μητέρα σου, χρήσιμη για την αδελφή σου και πάντα διαθέσιμη για εσένα.
Πήρα μια ανάσα.
— Εγώ, όμως, θέλω έναν άντρα που να με αγαπά και να με σέβεται. Όχι κάποιον που να με προσφέρει ως δωρεάν υπηρεσία στην οικογένειά του.
Η Έλσα Ναούμοβνα άρχισε να φωνάζει.
— Άφησέ την, Γιούρα! Θα το μετανιώσει! Σε μία εβδομάδα θα έρθει γονατιστή να ζητήσει συγγνώμη!
Δεν της απάντησα.
Πήγα στην είσοδο.
Έβγαλα τα παιδικά ρούχα από το ράφι της ντουλάπας και τα έβαλα μέσα στο σακίδιο.
Έπειτα κατέβασα από το πάνω μέρος της ντουλάπας τη μεγάλη ταξιδιωτική τσάντα του Γιούρι.
Την ίδια τσάντα που είχε φέρει όταν μετακόμισε.
— Μάζεψε τα πράγματά σου — του είπα.
Με κοίταξε σαν να περίμενε να γελάσω.
— Εβελίνα, σταμάτα. Δεν μπορείς να πετάξεις στα σκουπίδια τη σχέση μας για μια παρεξήγηση!
— Δεν την πετάω εγώ, Γιούρι. Απλώς σταματώ να προσποιούμαι πως δεν βλέπω τι συμβαίνει.
Άνοιξα την ντουλάπα.
— Πάρε τα πουκάμισα και τα μπουφάν σου. Και αν θέλεις, πάρε και τη σιδερώστρα. Ίσως η μητέρα σου να σου δείξει πώς χρησιμοποιείται.
Η Κσένια με αποκάλεσε αχάριστη.
Η μητέρα του με αποκάλεσε εγωίστρια.
Ο Γιούρι προσπάθησε για τελευταία φορά να με πείσει πως υπερέβαλλα.
Αλλά εγώ δεν άλλαξα γνώμη.
Δεκαπέντε λεπτά αργότερα, οι τρεις τους έφυγαν.
Ο Γιούρι κουβαλούσε τη μεγάλη τσάντα του.
Η Κσένια το σακίδιο των παιδιών.
Και η μητέρα τους συνέχιζε να φωνάζει πως σύντομα θα μετάνιωνα για την απόφασή μου.
Έκλεισα την πόρτα.
Κλείδωσα.
Και για πρώτη φορά μετά από πολλούς μήνες, το σπίτι μου βυθίστηκε σε μια πραγματικά γλυκιά σιωπή.
Κοίταξα το τραπέζι όπου είχαμε σχεδιάσει τον γάμο μας.
Θυμήθηκα τις βέρες που δεν θα παραλαμβάναμε ποτέ.
Το φόρεμα που είχα διαλέξει με τόση χαρά.
Τις υποσχέσεις που δεν θα δίναμε.
Και τότε έκλαψα.
Έκλαψα για το μέλλον που είχα φανταστεί.
Για τον άνθρωπο που πίστευα ότι γνώριζα.
Για όλα όσα είχα προσπαθήσει να σώσω, ακόμη κι όταν έπρεπε να είχα καταλάβει πως ήμουν η μόνη που προσπαθούσε.
Όμως, όταν σκούπισα τα μάτια μου, ένιωσα κάτι που είχα ξεχάσει.
Ελευθερία.
Πέρασαν δύο μήνες.
Ήταν ένα ζεστό πρωινό του Ιουλίου.
Είχα ετοιμάσει μια μικρή βαλίτσα και πήγαινα να περάσω το Σαββατοκύριακο στο εξοχικό μιας φίλης μου.
Καθώς περνούσα από μια μικρή πλατεία, με σταμάτησε μια ηλικιωμένη γειτόνισσα της Έλσα Ναούμοβνα.
— Εβελίνα μου! Πόσο όμορφη και ξεκούραστη φαίνεσαι! — μου είπε χαμογελώντας.
Την ευχαρίστησα.
Εκείνη έσκυψε λίγο προς το μέρος μου, σαν να ετοιμαζόταν να μοιραστεί ένα μεγάλο μυστικό.
— Να ήξερες τι γίνεται στο σπίτι των πρώην συγγενών σου!
Σήκωσα τα φρύδια.
— Τι συνέβη;
— Η Κσένια πήγε διακοπές στη θάλασσα και άφησε τα παιδιά στη μητέρα της. Αλλά η Έλσα Ναούμοβνα δήλωσε ότι έχει πίεση και έφυγε για θεραπευτική ξεκούραση!
Η γυναίκα άρχισε να γελά.
— Και μάντεψε ποιος έμεινε με τα δύο αγόρια!
Δεν χρειάστηκε να απαντήσω.
Εκείνη έδειξε το μπαλκόνι του δεύτερου ορόφου.
Σήκωσα το κεφάλι.
Και τον είδα.
Τον Γιούρι.
Με ανακατεμένα μαλλιά, κουρασμένα μάτια και μια έκφραση απόλυτης απόγνωσης.
Στο χέρι του κρατούσε ένα τσαλακωμένο χαρτί.
Το αναγνώρισα αμέσως.
Ήταν οι οδηγίες της Κσένια.
Από κάτω, στην αυλή, τα δύο αγόρια έτρεχαν μέσα στις λάσπες και φώναζαν.
— ΣΑΣ ΕΙΠΑ ΟΤΙ ΠΡΩΤΑ ΘΑ ΦΑΤΕ ΤΟΝ ΧΥΛΟ! — ούρλιαζε ο Γιούρι από το μπαλκόνι. — ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΚΙΝΟΥΜΕΝΑ ΣΧΕΔΙΑ!
— ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΧΥΛΟ! ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗΓΑΝΙΤΕΣ! — απάντησε το ένα παιδί.
Το άλλο άρχισε να κλαίει.
Ο Γιούρι έπιασε το κεφάλι του με τα δύο χέρια.
Για μια στιγμή τα βλέμματά μας συναντήθηκαν.
Με αναγνώρισε.
Έμεινε ακίνητος.
Ίσως περίμενε να τον λυπηθώ.
Ίσως περίμενε να πλησιάσω και να προσφερθώ να βοηθήσω.
Ίσως εκείνη τη στιγμή να κατάλαβε επιτέλους πόσο εύκολο ήταν να υπόσχεσαι τον κόπο κάποιου άλλου.
Εγώ απλώς του χαμογέλασα.
Όχι με κακία.
Όχι με εκδικητική ικανοποίηση.
Αλλά με τη γαλήνη ενός ανθρώπου που είχε πάρει τη σωστή απόφαση την κατάλληλη στιγμή.
Συνέχισα τον δρόμο μου προς τη στάση.
Το κινητό μου χτύπησε.
Ήταν μήνυμα από τη φίλη μου.
«Σε περιμένουμε! Ο καφές είναι έτοιμος και το Σαββατοκύριακο είναι όλο δικό μας!»
Χαμογέλασα ξανά.
Γιατί αυτή τη φορά ήταν πράγματι δικό μου.
Και καθώς απομακρυνόμουν, συνειδητοποίησα πως εκείνος ο γάμος που δεν έγινε δεν ήταν η μεγαλύτερη απογοήτευση της ζωής μου.
Ήταν η σωτηρία μου.
**Γιατί μια γυναίκα δεν χάνει την οικογένειά της όταν αρνείται να γίνει υπηρέτρια των άλλων· χάνει μόνο εκείνους που δεν την αγάπησαν ποτέ αρκετά ώστε να σεβαστούν την αξιοπρέπειά της.**
Διόρθωσε τη χρονική ασυνέπειαΣφίξε την αρχή για μεγαλύτερη ένταση








