Είχε σπεύσει να βοηθήσει μια γυναίκα… χωρίς να φαντάζεται ότι εκείνη θα ήταν αυτή που, σύντομα, θα καθόριζε το μέλλον του.
Το πρωί εκείνο, ο Λούκας Περίν δεν υποψιαζόταν καν ότι ένα απλό, αυθόρμητο σταμάτημα για να βοηθήσει μια άγνωστη θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά τη ζωή του.
Στις 6:37 έκλεισε με κουρασμένη κίνηση την πόρτα του μικρού του διαμερίσματος, που βρισκόταν στο κέντρο μιας ακόμα νυσταγμένης εργατικής γειτονιάς.
Τα κόκκινα μάτια του μαρτυρούσαν μια άγρυπνη νύχτα, ενώ τα χέρια του έτρεμαν ελαφρώς — πάρα πολλές ώρες είχε ξοδέψει, βυθισμένος σε επαναλαμβανόμενες σκέψεις που δεν τον άφηναν σε ησυχία.
Κρατούσε κοντά στο στήθος του μια φθαρμένη, σχεδόν ντροπιασμένη τσάντα. Μέσα της υπήρχε ένα μικροσκοπικό USB, απλό μεν, αλλά φορέας της μοναδικής ελπίδας που του είχε απομείνει: ένα βίντεο που, ελπίζοντας, θα μπορούσε να ανατρέψει όλη την κατάστασή του.
Έπρεπε να βρίσκεται στο δικαστήριο του κέντρου στις 7:30, ούτε λεπτό παραπάνω. Δεν υπήρχε πλέον περιθώριο για κανένα λάθος.
Η παλιά του λευκή ποδήλατα — μοντέλο βαθιά σημαδεμένο, γεμάτο μπαλώματα — τριγύριζε και τρίζε καθώς ξεκίνησε να πατάει πετάλια. Ο Λούκας, όπως κάθε πρωί, έκανε ένα σταυρό στο στήθος του και ξεκίνησε προς νότο.
Η κίνηση ήταν ήδη πυκνή και φαινόταν αποφασισμένη να μετατραπεί σε μόνιμο εμπόδιο, σαν ολόκληρη η πόλη να συνωμοτούσε για να τον εμποδίσει να φτάσει εγκαίρως σε αυτή τη τόσο κρίσιμη ημέρα.
Μέσα από ένα δευτερεύον δρόμο, την είδε: μια γυναίκα, όρθια δίπλα σε μια κόκκινη λιμουζίνα, το πορτ-μπαγκάζ ανοιχτό και ένα εφεδρικό λάστιχο στα πόδια της. Γυρισμένη πλάτη, ανασήκωνε τα χέρια με εμφανή απελπισία. Το τηλέφωνό της έδειχνε απεγνωσμένα «χωρίς σήμα».
Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο Λούκας έπιασε φρένο και ακουμπώντας την ποδήλατα σε ένα χαμηλό μαντρότοιχο, πλησίασε.
— Χρειάζεστε βοήθεια, κυρία;
Η γυναίκα γύρισε προς το μέρος του. Ηλιακό δέρμα, κομψή και λεπτή σιλουέτα, τα μαλλιά πίσω πιασμένα, το βλέμμα αποφασιστικό αλλά ανήσυχο. Δεν φαινόταν πολύ μεγαλύτερη από εκείνον, αλλά κάθε της κίνηση εξέπεμπε τη σιγουριά κάποιου που έχει μάθει να κρατάει τα ηνία.
— Ναι, παρακαλώ. Το λάστιχο έσκασε και δεν έχω τη δύναμη να το αλλάξω. Καθυστέρησα πολύ.
Ο Λούκας σκύβει κοντά στη ρόδα.
— Μην ανησυχείτε, σε δέκα λεπτά θα είστε ξανά στον δρόμο.
Η γυναίκα στάθηκε δίπλα του σιωπηλή, παρακολουθώντας τον με μια περιέργεια που εκείνος προτίμησε να αγνοήσει. Ο χρόνος πίεζε, αλλά αυτή η μικρή πράξη αλληλεγγύης του έδωσε μια απροσδόκητη γαλήνη, σαν μια ανάπαυλα μέσα στη θύελλα που είχε μέσα του.
— Έχετε κάποιο σημαντικό ραντεβού; ρώτησε τελικά, σπάζοντας τη σιωπή.
— Ναι, πολύ σημαντικό. Και εσείς;
— Κι εγώ. Πρώτη μέρα σε νέα θέση… και φτάνω αργά. Καλή αρχή, ε;
Ο Λούκας χαμογέλασε αχνά χωρίς να σηκώσει το κεφάλι.
— Λένε ότι οι μέρες που ξεκινούν στραβά μπορούν να εκπλήξουν. Προσπαθώ να το πιστέψω, τουλάχιστον.
Όταν τελείωσε, σκούπισε τα χέρια του και σηκώθηκε. Η γυναίκα τον κοίταξε για μια στιγμή, λίγο παραπάνω από όσο θα έπρεπε.
— Ευχαριστώ. Πώς σας λένε;
— Λούκας. Λούκας Περίν.
— Ευχαριστώ, Λούκας. Με σώσατε πραγματικά.
Ο Λούκας ξέσπασε σε ένα νευρικό, σύντομο γέλιο.
— Πηγαίνετε, τρέξτε. Καλή επιτυχία στη νέα σας θέση.
Η γυναίκα του ανταπέδωσε ένα ειλικρινές χαμόγελο, ανέβηκε στο αυτοκίνητο και χάθηκε ανάμεσα στις άλλες αυτοκίνητα.
Ο Λούκας ανέβηκε στην ποδήλατα, αδιάφορος ότι, καθώς τακτοποιούσε τα εργαλεία του, το μικρό USB είχε γλιστρήσει από την τσέπη του… και κατέληξε στο κάθισμα του συνοδηγού της κόκκινης λιμουζίνας.
Ήταν 7:42 όταν μπήκε τρέχοντας στο πολιτικό δικαστήριο αριθμός πέντε. Το πουκάμισό του ήταν μούσκεμα, η τσάντα του κακοποιημένη από τη βιασύνη, έτοιμη να υποστεί ζημιά.
Μια φρουρά του υπέδειξε την αίθουσα 2Β.
Ο διάδρομος, ατελείωτος, αντηχούσε τα βήματά του σαν μια καρδιά που χτυπάει ξέφρενα.
Μπαίνοντας, αναγνώρισε αμέσως τον δικηγόρο Σαλβέττι: πανάκριβο κοστούμι, δηλητηριώδες χαμόγελο, βλέμμα αρπακτικού ήδη σίγουρου για τη νίκη. Δίπλα του, η Κλοέ Αγκιλάρ, πρόσωπο αυστηρό, μάτια παγωμένα και κοφτερά.
Τότε, η ανάσα του κόπηκε.
Στο έδρανο, τυλιγμένη στη μαύρη ρόμπα, το πρόσωπο σοβαρό και ανέκφραστο…
Η δικαστής.
Η ίδια γυναίκα που είχε βοηθήσει να αλλάξει λάστιχο μόλις μια ώρα πριν…
