ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΕΥΡΗΜΑ ΣΤΟ ΜΠΑΝΙΟ
Το βρήκαμε στο μπάνιο μιας φίλης μου.
Ήταν ένα μικρό, άμορφο πράγμα, ακουμπισμένο πάνω στα κρύα πλακάκια, σαν να είχε εμφανιστεί εκεί από το πουθενά. Δεν ταίριαζε σε ένα καθαρό, σύγχρονο μπάνιο. Και όμως, ήταν εκεί — σιωπηλό, παράξενο, σχεδόν προσβλητικά άσχημο.
Στεκόμασταν από πάνω του για ώρα. Ίσως περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Όσο το κοιτούσαμε, τόσο μεγάλωνε μέσα μας μια αδιόρατη ανησυχία. Δεν ήταν απλώς ένα αντικείμενο. Ήταν η αίσθηση ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
«Μύκητας;»
«Παράσιτο;»
«Κάτι που έπεσε από τον τοίχο;»
Οι υποθέσεις άλλαζαν η μία την άλλη, και καθεμία έμοιαζε πιο δυσάρεστη από την προηγούμενη. Το μπάνιο, ξαφνικά, έπαψε να είναι ένας απλός, καθημερινός χώρος. Έγινε ένα μέρος που μπορούσε να κρύβει κάτι άγνωστο.
Κανείς μας δεν ήθελε να το αγγίξει. Η ιδέα και μόνο ότι θα μπορούσε να είναι κάτι επικίνδυνο ή βρόμικο μάς κρατούσε ακίνητες, σχεδόν παγωμένες.
Και όμως, αυτό που μας φόβισε περισσότερο δεν ήταν η ίδια η μάζα.
Ήταν το ότι δεν ξέραμε τι είναι.
Όταν τελικά μάθαμε την αλήθεια, όλα έμοιασαν σχεδόν γελοία: απλώς μια μορφή μούχλας, ακίνδυνη μεν, αλλά τόσο περίεργη στην όψη που μπορούσε εύκολα να ξεγελάσει το μυαλό και να το οδηγήσει σε χειρότερα σενάρια.
Καθαρίσαμε τα πλακάκια, ανοίξαμε τα παράθυρα και γελάσαμε με την υπερβολή μας. Μα κάτι είχε ήδη αλλάξει.
Από εκείνη τη μέρα, κάθε φορά που μπαίνω σε εκείνο το μπάνιο, το βλέμμα μου πέφτει σχεδόν αυτόματα στο πάτωμα.
Όχι επειδή περιμένω να δω ξανά κάτι τρομακτικό…
Αλλά επειδή κάποια μέρη, όταν σου προκαλέσουν έστω και για λίγο φόβο, δεν ξαναγίνονται ποτέ εντελώς συνηθισμένα.
Και κάποιες σκιές, ακόμα κι όταν καθαριστούν, αφήνουν πίσω τους μια μνήμη που δεν ξεπλένεται εύκολα.
