Το κρεματόριο ήταν παγωμένο, σαν ακόμη και ο ίδιος ο αέρας να αρνιόταν να δεχτεί αυτό που συνέβαινε. Ο Αλεξέι στεκόταν ακίνητος, σφίγγοντας στα χέρια του ένα μαντήλι που κάποτε ανήκε στη γυναίκα του, την Έλενα. Μόλις λίγες ημέρες πριν, εκείνη γελούσε στην κουζίνα, χάιδευε την κοιλιά της και έλεγε πως ο γιος τους θα έμοιαζε σίγουρα σε εκείνον.
Τώρα όλα έμοιαζαν μη πραγματικά.
Σαν να είχε ραγίσει η ίδια η πραγματικότητα.
— Παρακαλώ… μπορώ να έχω ένα λεπτό ακόμη; — ρώτησε χαμηλόφωνα τους υπαλλήλους.
Δεν του απάντησαν αμέσως. Μόνο μετά από μια παύση, ένας από αυτούς έγνεψε. Το καπάκι του φέρετρου άνοιξε αργά.
Η Έλενα ήταν ξαπλωμένη ήρεμα, σαν να κοιμόταν.
Χλωμή. Σχεδόν διάφανη. Η εγκυμοσύνη της ήταν πλέον εμφανής, και αυτό έκανε την εικόνα ακόμη πιο ανυπόφορη. Ο Αλεξέι ένιωσε ότι κάτι μέσα του έσπαγε ξανά και ξανά, χωρίς σταματημό.
— Συγχώρεσέ με… — ψιθύρισε. — Έπρεπε να είμαι δίπλα σου.
Και τότε συνέβη κάτι που άλλαξε τα πάντα.
Κάτω από το ύφασμα που κάλυπτε την κοιλιά της, είδε μια ελαφριά κίνηση.
Στην αρχή σχεδόν ανεπαίσθητη. Σαν παιχνίδι του φωτός. Σαν λάθος της αντίληψης. Αλλά μετά η κίνηση επαναλήφθηκε.
Πιο καθαρά.
Πιο έντονα.
Ο Αλεξέι πάγωσε.
— Όχι… όχι, είναι αδύνατον… — ψιθύρισε, κάνοντας πίσω.
Κοίταξε ξανά. Και το είδε ξανά.
Η καρδιά του χτύπησε τόσο δυνατά που άρχισε να βουίζει στα αυτιά του.
— Σταματήστε τα πάντα! — φώναξε. Η φωνή του έσπασε από τον τρόμο. — Σας ικετεύω, σταματήστε!
Οι υπάλληλοι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους, μην καταλαβαίνοντας.
Ο Αλεξέι δεν περίμενε. Γονάτισε δίπλα στο φέρετρο και έβαλε το χέρι του πάνω στην κοιλιά της γυναίκας του.
Και το ένιωσε.
Ένα χτύπημα.
Καθαρό. Αληθινό.
— Θεέ μου… — ψιθύρισε τρέμοντας. — Είναι ζωντανή…
Μια απόκοσμη σιωπή απλώθηκε στην αίθουσα. Ένας υπάλληλος έκανε πίσω απότομα, άλλος έβγαλε το τηλέφωνό του.
Μέσα σε δευτερόλεπτα ξεκίνησε πανικός.
— Καλέστε ασθενοφόρο! Τώρα!
Ο Αλεξέι δεν άφηνε το χέρι της. Φοβόταν ότι αν το απομάκρυνε, όλα θα εξαφανίζονταν.
Οι κινήσεις συνέχιζαν, αλλά πιο αδύναμες.
Και τότε είδε κάτι ακόμη.
Κάτω από το δέρμα, κοντά στην κίνηση, υπήρχε μια παράξενη γραμμή.
Σαν σημάδι επέμβασης.
Και τότε τον διαπέρασε παγωνιά.
Αυτό δεν ήταν θαύμα.
Ήταν κάτι που είχε κρυφτεί.
Οι σειρήνες έσχισαν τη σιωπή σαν λεπίδα.
Οι διασώστες μπήκαν τρέχοντας. Ο χώρος του αποχαιρετισμού μετατράπηκε σε σκηνή έκτακτης ανάγκης.
— Δώστε χώρο! — φώναξε ένας γιατρός.
— Είναι ζωντανή! — φώναζε ο Αλεξέι. — Σας λέω, είναι ζωντανή!
Ένας γιατρός τοποθέτησε συσκευή στο σώμα της.
Και τότε εμφανίστηκε ένδειξη.
Καρδιακή δραστηριότητα.
Αδύναμη. Ασταθής. Αλλά υπαρκτή.
— Αυτό είναι αδύνατον… — ψιθύρισε ο γιατρός. — Έχει καταγραφεί ως νεκρή.
Ο Αλεξέι σηκώθηκε απότομα.
— Ποιος το υπέγραψε αυτό;
Δεν υπήρξε απάντηση.
Στο σώμα της Έλενας υπήρχε ξανά εκείνη η περίεργη γραμμή.
Κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά.
Στο νοσοκομείο ξεκίνησε επείγουσα επέμβαση.
Ο Αλεξέι καθόταν στον διάδρομο, τρέμοντας. Δεν ένιωθε τίποτα άλλο πέρα από φόβο και σύγχυση.
Ένας γιατρός ήρθε κοντά του.
— Η κατάστασή της είναι κρίσιμη, αλλά υπάρχει ελπίδα.
— Τι της έκαναν; — ρώτησε.
Ο γιατρός δίστασε.
— Βρήκαμε ίχνη ισχυρού φαρμάκου. Μπορεί να προκαλέσει κατάσταση που μοιάζει με θάνατο.
Ο Αλεξέι πάγωσε.
— Δηλαδή… ήταν ζωντανή όταν την έβαλαν στο φέρετρο;
Η σιωπή ήταν η απάντηση.
Αργότερα αποκαλύφθηκε η αλήθεια.
Η Έλενα είχε νοσηλευτεί σε ιδιωτική κλινική μια μέρα πριν την “έκθεση θανάτου”. Οι γιατροί εκεί δεν υπήρχαν στα επίσημα μητρώα.
— Είναι ψεύτικες ταυτότητες, — είπε ο ερευνητής. — Και τα αποτελέσματα εξετάσεων έχουν αλλοιωθεί.
— Της χορήγησαν ουσία που μειώνει τα ζωτικά σημεία τόσο πολύ, που φαίνεται νεκρή.
Ο Αλεξέι σφίχτηκε.
— Γιατί;
Ο ερευνητής του έδειξε φωτογραφία ενός άντρα.
— Είναι μέρος παράνομης οργάνωσης.
Η Έλενα πιθανόν είχε ανακαλύψει κάτι.
Και αυτό την έκανε στόχο.
Μέρες αργότερα, η Έλενα άνοιξε τα μάτια της.
— Λένα… με ακούς; — ψιθύρισε ο Αλεξέι.
— Α…λεξέι…
Η φωνή της ήταν σχεδόν άηχη.
— Τελείωσε. Είσαι ασφαλής.
Αλλά εκείνη έγνεψε αργά αρνητικά.
— Όχι… δεν τελείωσε…
Και κοίταξε την κοιλιά της.
— Ήξεραν… για το μωρό…
Επίλογος
Η έρευνα αποκάλυψε ένα δίκτυο παραποίησης ιατρικών διαγνώσεων και πλαστών πιστοποιητικών θανάτου. Ο γιατρός που υπέγραψε τον “θάνατο” της Έλενας συνελήφθη όταν προσπάθησε να διαφύγει.
Η Έλενα επέζησε, αλλά η εγκυμοσύνη της παρέμεινε για καιρό σε κίνδυνο.
Ο Αλεξέι έλεγε αργότερα ότι εκείνη η μέρα του έμαθε κάτι βαθύ:
μερικές φορές ο πιο τρομακτικός θάνατος είναι εκείνος που δεν είναι πραγματικός.
Και από τότε, η λέξη “αποχαιρετισμός” δεν είχε ποτέ ξανά την ίδια σημασία.
