«Ένα μικρό ψέμα»
— Άνια, τι σου κοστίζει; Δύο λεπτά τηλεφώνημα! — επέμενε η πεθερά μου. — Θα βοηθήσεις τη Λίκα να κάνει μια καινούργια αρχή.
Η Λίκα, η αδερφή του άντρα μου, καθόταν απέναντί μου με δακρυσμένα μάτια. Ο Πάβελ στεκόταν δίπλα στο παράθυρο, περιμένοντας από εμένα να υποχωρήσω.
Μόνο που υπήρχε ένα πρόβλημα.
Η Λίκα **δεν είχε δουλέψει ποτέ στην εταιρεία μου**.
Στο βιογραφικό της όμως έγραφε τρία χρόνια εμπειρίας ως βοηθός στο τμήμα μου.
— Δεν μπορώ να πω ψέματα σε έναν εργοδότη, — είπα ήρεμα.
— Κάν’ το για μένα, — ψιθύρισε ο Πάβελ. — Είναι η τελευταία της ευκαιρία. Αν προσληφθεί, δεν θα της ξαναδώσω ούτε ένα ευρώ.
Τελικά υπέκυψα.
Όταν τηλεφώνησε ο διευθυντής της κλινικής, είπα μόνο τα απολύτως απαραίτητα. Δεν την παρουσίασα ως εξαιρετική υπάλληλο. Απλώς δεν αποκάλυψα την αλήθεια.
Η Λίκα προσλήφθηκε.
Για ενάμιση μήνα όλα έμοιαζαν ήρεμα.
Μέχρι που ένα πρωί χτύπησε ξανά το τηλέφωνό μου.
Ήταν ο διευθυντής.
Η φωνή του ήταν παγωμένη.
— Κυρία Άννα, η υπάλληλός σας μπέρδεψε φακέλους ασθενών, έκανε σοβαρό λάθος στις πληρωμές και σήμερα βρήκαμε έλλειμμα **30.000 ευρώ** στο ταμείο.
Πάγωσα.
— Η Λίκα είπε ότι είχε πάρει τα χρήματα ως προκαταβολή. Ισχυρίστηκε μάλιστα ότι στην εταιρεία σας αυτό ήταν συνηθισμένο και ότι εσείς της το επιτρέπατε.
Έκλεισα τα μάτια.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι το «μικρό ψέμα» μου είχε γίνει θηλιά.
— Δεν υπήρχε ποτέ τέτοια πρακτική στην εταιρεία μου, — απάντησα. — Και η Λίκα δεν εργάστηκε ποτέ εκεί. Σας το επιβεβαίωσα επειδή πιέστηκα από την οικογένειά μου. Ήταν λάθος μου.
Το ίδιο βράδυ ο Πάβελ μπήκε στο σπίτι έξαλλος.
— **Πώς μπόρεσες να την προδώσεις;!**
Η Λίκα έκλαιγε πίσω του.
— Δεν έκλεψα! Πήρα τα χρήματα προσωρινά! Θα τα επέστρεφα!
Τον κοίταξα και ένιωσα κάτι μέσα μου να σπάει.
— Πήρες ξένα χρήματα, έκανες λάθη στη δουλειά και μετά χρησιμοποίησες το όνομά μου για να καλύψεις τον εαυτό σου. Και περιμένεις από εμένα να καταστρέψω τη δουλειά και τη φήμη μου για σένα;
— Είναι οικογένεια! — φώναξε ο Πάβελ.
— **Η οικογένεια δεν απαιτεί να θυσιάσεις την αξιοπρέπειά σου για να προστατέψεις το λάθος κάποιου άλλου.**
Εκείνο το βράδυ μετέφερα το μισό των κοινών μας αποταμιεύσεων στον προσωπικό μου λογαριασμό.
— Τα δικά σου χρήματα είναι δικά σου, — του είπα. — Τα δικά μου δεν θα ξαναχρησιμοποιηθούν για να σώζουν τη Λίκα.
Ο Πάβελ πλήρωσε το χρέος της από το δικό του μερίδιο.
Από εκείνη την ημέρα ζούσαμε στο ίδιο σπίτι, αλλά όχι πια σαν σύζυγοι.
Και τότε κατάλαβα κάτι που άργησα πολύ να μάθω:
Η εμπιστοσύνη δεν καταστρέφεται από ένα μεγάλο ψέμα. Χάνεται σιγά-σιγά, κάθε φορά που κάποιος σου λέει: «Έλα, τι σου κοστίζει;»
