Το «όχι» μου
— Το Σάββατο έρχονται ο αδερφός μου με την οικογένειά του, — είπε ο Βίκτωρ, σαν να μου ανακοίνωνε ότι θα αγόραζε ψωμί. — Έχουν ήδη κλείσει μεταφορική.
Πάγωσα.
— Ποιοι έρχονται;
— Ο Όλεγκ, η Μαρίνα και ο Αντόν.
— Και πότε ακριβώς τους κάλεσα να μείνουν εδώ;
Ο Βίκτωρ αναστέναξε.
— Μην αρχίζεις πάλι με το «δικό μου σπίτι». Είμαστε παντρεμένοι έξι χρόνια.
— Ακριβώς. Και έξι χρόνια περίμενα να με ρωτήσεις πριν αποφασίσεις ποιος θα κοιμηθεί στο δεύτερο δωμάτιό μου.
Εκείνος γέλασε ειρωνικά.
— Θα μείνουν προσωρινά.
— Για πόσο;
Σιώπησε.
Αυτή η σιωπή μου είπε περισσότερα από οποιαδήποτε απάντηση.
— Έναν μήνα;
Δεν απάντησε.
— Έξι μήνες;
— Δεν ξέρω!
— Τότε η απάντηση είναι όχι.
Ο Βίκτωρ σηκώθηκε απότομα.
— Το Σάββατο θα έρθουν έτσι κι αλλιώς. Όταν δεις τις βαλίτσες και τα κουτιά, δεν θα έχεις καρδιά να τους διώξεις.
Τότε κατάλαβα.
Δεν περίμενε να συμφωνήσω.
**Περίμενε να με αναγκάσει η κατάσταση να συμφωνήσω.**
Την επόμενη μέρα τηλεφώνησα στον Όλεγκ.
— Ο Βίκτωρ σας είπε ότι συμφώνησα;
— Ναι. Είπε πως το συζητήσατε.
— Δεν το συζητήσαμε ποτέ.
Σιωπή.
— Τότε… τι θα κάνουμε;
— Θα σας βοηθήσω να βρείτε σπίτι. Μπορώ ακόμη και να σας δανείσω χρήματα για την εγγύηση. Αλλά δεν θα μείνετε εδώ.
Το Σάββατο, στις εννιά ακριβώς, μια λευκή μεταφορική σταμάτησε κάτω από το σπίτι.
Κουτιά. Βαλίτσες. Έπιπλα.
Ο Βίκτωρ άνοιξε την πόρτα.
Εγώ στάθηκα μπροστά του.
— Τα πράγματα δεν μπαίνουν μέσα.
— Κάνε στην άκρη.
— Όχι.
Ο Όλεγκ κοίταξε τον αδερφό του.
— Μου είπες ότι είχε συμφωνήσει.
— Θα συμφωνούσε, — απάντησε εκείνος. — Απλώς κάνει σκηνή.
Ο Όλεγκ κατέβασε αργά τη βαλίτσα του.
— Όχι, Βίκτωρ. Μας είπες ότι όλα ήταν κανονισμένα.
Η Μαρίνα τον κοίταξε με απογοήτευση.
— Μας είπες ψέματα;
Ο Αντόν άφησε το κουτί κάτω.
— Μπαμπά, πάμε. Δεν πρόκειται να μείνουμε σε ένα σπίτι όπου δεν μας θέλουν.
Ο Βίκτωρ με κοίταξε θυμωμένος.
— Είσαι ευχαριστημένη τώρα;
Τον κοίταξα στα μάτια.
— Όχι. Απλώς αυτή τη φορά δεν υποχώρησα.
Τα κουτιά έφυγαν όπως ήρθαν.
Κι όταν έκλεισα την πόρτα πίσω τους, κατάλαβα κάτι που είχα ξεχάσει μέσα στα έξι χρόνια του γάμου μου:
Το «όχι» μου δεν χρειάζεται την άδεια κανενός για να υπάρχει.
