Η απόφαση που άλλαξε τα πάντα
Απέμεναν τέσσερις μέρες μέχρι την επόμενη πληρωμή όταν άνοιξα τυχαία την εφαρμογή της τράπεζας.
Ανάμεσα στους λογαριασμούς και στις αυτόματες πληρωμές είδα κάτι που με έκανε να παγώσω:
**18.000 ρούβλια. Κάθε μήνα. Στη μητέρα του Πάβελ.**
Η πρώτη πληρωμή είχε ήδη γίνει. Η επόμενη ήταν προγραμματισμένη για την Παρασκευή.
Ο Πάβελ καθόταν απέναντί μου και έφτιαχνε ένα σάντουιτς για την κόρη μας, τη Μάσα. Μιλούσε ανέμελα για τη δουλειά του, χωρίς να έχει ιδέα τι είχα μόλις δει.
Και τότε κατάλαβα πως το θέμα δεν ήταν τα 18.000.
Ήταν ότι είχε αποφασίσει μόνος του για τα χρήματα που ανήκαν και στους δυο μας.
Είχαμε έναν κοινό λογαριασμό. Εκεί καταθέταμε μέρος των μισθών μας και από εκεί πληρώναμε το σπίτι, το φαγητό, τα μαθήματα της Μάσα, το αυτοκίνητο.
Είχαμε συμφωνήσει κάτι πολύ απλό:
**Για οποιοδήποτε απρογραμμάτιστο έξοδο πάνω από 5.000, πρώτα μιλάμε.**
Κι όμως, ο Πάβελ είχε ήδη πληρώσει τη μητέρα του αρκετές φορές χωρίς να μου πει τίποτα.
Όταν τον ρώτησα για τα 18.000, μου είπε ήρεμα:
— Η μαμά τα χρειάζεται κάθε μήνα. Έτσι είναι πιο εύκολο.
— Για ποιον;
Με κοίταξε απορημένος.
— Για όλους.
— Και για μένα;
Σιωπή.
Του είπα πως, αν ήθελε να βοηθά τη μητέρα του, δεν θα του το απαγόρευα ποτέ. Αλλά τα χρήματα μπορούσαν να βγαίνουν από τον προσωπικό του λογαριασμό.
Εκείνος θύμωσε.
— Βάζω περισσότερα χρήματα στην οικογένεια από εσένα.
Ήταν αλήθεια. Αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι μπορούσε να αποφασίζει μόνος του για τα κοινά μας χρήματα.
Το πιο δύσκολο ήταν πως δεν είχε απλώς κάνει μια μεταφορά.
**Είχε υποσχεθεί στη μητέρα του ότι θα παίρνει 18.000 κάθε μήνα.**
Χωρίς να με ρωτήσει.
Έτσι, την Παρασκευή έκανα κάτι που δεν περίμενε.
Έκλεισα τον κοινό λογαριασμό.
Όταν το έμαθε, με πήρε αμέσως τηλέφωνο.
— Γιατί το έκανες;
— Επειδή δεν θέλω να υπάρχουν κοινά χρήματα που ο ένας μπορεί να διαθέτει μόνος του.
Το βράδυ περίμενα καβγά. Δεν έγινε.
Ο Πάβελ απλώς πήρε το κινητό του και είπε:
— Εντάξει. Θα της τα στείλω από τα δικά μου.
— Αυτό ήθελα από την αρχή.
Τους επόμενους μήνες χωρίσαμε ξανά τα έξοδα. Δεν ήταν πάντα εύκολο. Όμως κάτι άλλαξε.
Ο Πάβελ συνέχισε να βοηθά τη μητέρα του.
Μερικές φορές 12.000, άλλες 15.000, κάποτε και περισσότερα.
Αλλά πλέον, όταν έπιανε το κινητό του, ήξερα κάτι σημαντικό:
**Ήταν δικά του χρήματα.**
Και μια μέρα, όταν πήρε μπόνους στη δουλειά, με ρώτησε:
— Να της στείλω 20.000;
Τον κοίταξα.
— Από τα δικά σου;
Χαμογέλασε.
— Από τα δικά μου.
— Τότε στείλε τα.
Και για πρώτη φορά μετά από καιρό, ένιωσα πως δεν είχα κερδίσει έναν καβγά.
**Είχαμε ξαναβρεί τα όρια μέσα στον γάμο μας.**
