Το εξοχικό που έγινε οικογενειακή πληγή
«Το εξοχικό θα το γράψουμε στην Όλια. Εσύ δεν το χρειάζεσαι έτσι κι αλλιώς».
Η πεθερά μου το είπε ήρεμα, πίνοντας τσάι. Σαν να μου ζητούσε μια παλιά κατσαρόλα.
Την κοίταξα άφωνη.
«Μα… το εξοχικό είναι δικό μου. Εγώ το αγόρασα».
«Το πλήρωσες, ναι. Αλλά ήταν οικογενειακό. Η Όλια έχει παιδί, χωρίζει και δεν έχει πού να μείνει».
Έβγαλα από το ντουλάπι τον μπλε φάκελο.
Συμβόλαιο. Τραπεζική μεταφορά. Απόδειξη πληρωμής.
Όλα στο όνομά μου.
«Δεν σας πήρα τίποτα», είπα. «Το αγόρασα. Και τώρα μου ζητάτε να το χαρίσω».
Ο άντρας μου στεκόταν στην πόρτα.
«Αρτέμη, πες κάτι».
Χαμήλωσε τα μάτια.
«Η αδερφή μου περνάει δύσκολα…»
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως το πρόβλημα δεν ήταν μόνο η πεθερά μου.
Ήταν ότι όλοι είχαν ήδη αποφασίσει για τη ζωή μου χωρίς εμένα.
Λίγες μέρες αργότερα, ένας γείτονας με πήρε τηλέφωνο.
«Οξάνα, πουλάτε το εξοχικό; Ήρθαν κάτι άνθρωποι με μεζούρα».
Πήγα αμέσως.
Η Όλια ήταν εκεί και έδειχνε το σπίτι σε υποψήφιους αγοραστές.
«Αυτό είναι το σπίτι του πατέρα μου», είπε.
Έβγαλα την ιδιοκτησιακή πράξη.
«Όχι. Είναι το δικό μου».
Οι αγοραστές έφυγαν.
Το ίδιο βράδυ, η πεθερά μου άλλαξε την κλειδαριά.
Όταν πήγα με την κόρη μου, δεν μας άφησε να μπούμε.
«Αυτό είναι το σπίτι του Κόλια», είπε.
Η μικρή μου ψιθύρισε:
«Μαμά, θα ξαναπάμε ποτέ εκεί;»
«Ναι», της είπα.
Αλλά μέσα μου ήξερα πως τίποτα δεν θα ήταν πια όπως πριν.
Πήγα σε δικηγόρο. Μου είπε πως τα χαρτιά ήταν ξεκάθαρα.
Και τότε πήρα την πιο δύσκολη απόφαση.
Πούλησα το εξοχικό.
2.100.000.
Κράτησα κάθε λεπτό.
Όχι επειδή δεν λυπόμουν την Όλια.
Αλλά επειδή, αν της έδινα τα 900.000 της διαφοράς, θα ήταν σαν να παραδεχόμουν πως όσα ήταν δικά μου μπορούσε κάποιος άλλος να τα αποφασίσει για μένα.
Τρεις εβδομάδες αργότερα, η κόρη μου έστειλε μήνυμα στη γιαγιά της:
«Γιαγιά, θα έχει φέτος μήλα;»
Το μήνυμα διαβάστηκε.
Καμία απάντηση.
Και αυτό πόνεσε περισσότερο απ’ όλα.
Ο άντρας μου ένα βράδυ μου είπε:
«Είχες δίκιο».
Τον κοίταξα.
«Μόνο που δεν νιώθω καθόλου πως κέρδισα».
Ούτε εγώ.
Γιατί μερικές φορές μπορεί να έχεις όλα τα δίκια του κόσμου και πάλι να χάσεις κάτι που δεν αγοράζεται με χρήματα: την οικογένεια.
