Όταν το «δικό μας» έγινε επιτέλους δικό της
Για πρώτη φορά στα δώδεκα χρόνια του γάμου της, η Ντάρια είπε ψέματα στον άντρα της.
«Θα αργήσω. Έχω ακόμα μια πελάτισσα».
Η αλήθεια ήταν πως το κομμωτήριό της ήταν ήδη άδειο. Εκείνη όμως καθόταν πίσω από τον πάγκο και περίμενε το φορτηγό που θα έπαιρνε τα πάντα.
Ο Πάβελ τής είχε στείλει τρία μηνύματα.
«Πήρες τις πετσέτες για τη μαμά;»
«Άδειασες το ράφι;»
«Μην ξεχάσεις το δεύτερο κλειδί».
Η Ντάρια δεν απάντησε.
Το στούντιο ήταν δικό της. Το είχε χτίσει μόνη της, ευρώ-ευρώ, δουλειά-δουλειά. Εκείνη είχε υπογράψει το συμβόλαιο, εκείνη είχε αγοράσει τον εξοπλισμό, εκείνη είχε γεμίσει τις καρέκλες με πελάτισσες.
Κι όμως, ο Πάβελ είχε αποφασίσει πως από τη Δευτέρα η μητέρα του θα «άνοιγε εδώ το δικό της κομμωτήριο».
Χωρίς να τη ρωτήσει.
Είχε ήδη φτιάξει κλειδί για τη μητέρα του. Είχε βάλει τα πράγματά της στα ντουλάπια. Είχε κανονίσει πελάτισσες.
Και κάθε φορά που η Ντάρια έλεγε «όχι», εκείνος απαντούσε:
«Ντάρια, είναι η μητέρα μου».
Μέχρι που ένα βράδυ της είπε:
«Αύριο θα ανοίξει εδώ το κομμωτήριό της».
Η Ντάρια τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα.
Και δεν μάλωσε.
«Τι ώρα θα έρθει;» ρώτησε μόνο.
Ο Πάβελ χαμογέλασε, νομίζοντας πως είχε κερδίσει.
Δεν ήξερε ότι εκείνη τη στιγμή η Ντάρια είχε ήδη πάρει την απόφασή της.
Το συμβόλαιο του χώρου έληγε την Κυριακή.
Δεν το ανανέωσε.
Το Σαββατοκύριακο πήρε όλα όσα ήταν δικά της: καρέκλες, καθρέφτες, καρότσια, στεγνωτήρες, ντουλάπια, ακόμη και τον πάγκο της υποδοχής.
Το απόγευμα του Σαββάτου ο Πάβελ μπήκε και πάγωσε.
«Τι κάνεις;»
«Μετακομίζω».
«Πού;»
«Σε καινούριο χώρο».
«Και η μαμά;»
Η Ντάρια τον κοίταξε ήρεμα.
«Ας ανοίξει το κομμωτήριό της εκεί που έχει δικαίωμα να ανοίξει. Όχι εκεί που εσύ αποφάσισες για μένα».
Λίγο αργότερα ήρθε και η μητέρα του.
Κοίταξε το άδειο δωμάτιο και μετά τον γιο της.
«Μου είπες ότι όλα είχαν κανονιστεί».
Ο Πάβελ δεν απάντησε.
Για πρώτη φορά κατάλαβε ότι το «εντάξει» που περίμενε από τη γυναίκα του δεν ήταν ποτέ δικό του δικαίωμα.
Τη Δευτέρα η Ντάρια άνοιξε το νέο της στούντιο.
Η πρώτη πελάτισσα χαμογέλασε και είπε:
«Εδώ είναι πιο όμορφα».
Η Ντάρια χαμογέλασε κι εκείνη.
Δεν ήταν απλώς ένα νέο κομμωτήριο.
Ήταν η πρώτη φορά που κάποιος δεν αποφάσιζε για τη ζωή της χωρίς να τη ρωτήσει.
Και όταν ο Πάβελ αργότερα τη ρώτησε:
«Μπορώ να περιμένω εδώ μέχρι να τελειώσεις;»
εκείνη έδειξε την καρέκλα.
«Μπορείς».
Και αυτή τη φορά, εκείνος κάθισε.
Χωρίς να αποφασίσει τίποτα για εκείνη.
