Η ΖΩΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Στα πενήντα της, η Μαρία έμεινε ολομόναχη.
Για δέκα χρόνια είχε φροντίσει τη μητέρα της, που δεν μπορούσε πια να σηκωθεί από το κρεβάτι. Ούτε ο πρώην άντρας της ούτε η κόρη της ήρθαν στην κηδεία. Μόνο λίγοι γείτονες στάθηκαν δίπλα της.
Μετά τα σαράντα, όταν το σπίτι άδειασε, η σιωπή έγινε αφόρητη.
Το επόμενο πρωί όμως, η Μαρία κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και σκέφτηκε:
«Έζησα τόσα χρόνια για τους άλλους… Μήπως ήρθε η ώρα να ζήσω λίγο και για μένα;»
Φόρεσε ένα όμορφο φόρεμα, βάφτηκε και βγήκε μόνη της βόλτα. Για πρώτη φορά ύστερα από χρόνια ένιωσε ελεύθερη.
Την επόμενη μέρα, στη δουλειά, όλοι παρατήρησαν την αλλαγή. Ακόμη και ο διευθυντής της τράπεζας την κάλεσε στο γραφείο του.
Η προϊσταμένη του τμήματος έφευγε και της πρότεινε τη θέση.
— Θα γίνεις εσύ η νέα προϊσταμένη.
Η Μαρία έμεινε άφωνη.
Για πρώτη φορά στη ζωή της κάποιος αναγνώριζε όσα είχε προσφέρει.
Λίγες μέρες αργότερα, σε ένα ταξίδι της, συνάντησε τυχαία τον δύσκολο και αυστηρό προϊστάμενό της, τον Κύριλλο.
Μόνο που εκείνη τη φορά δεν ήταν ο αυστηρός διευθυντής που όλοι φοβούνταν. Ήταν ένας μοναχικός άντρας που χαμογελούσε σαν να είχε μόλις βρει κάτι που του έλειπε χρόνια.
Της πρότεινε να την πάει σπίτι.
Στη διαδρομή μίλησαν για όλα εκτός από τη δουλειά. Γέλασαν, μοιράστηκαν έναν καφέ και ένα απλό γεύμα μέσα στο αυτοκίνητο.
Όταν έφτασαν, κανείς από τους δύο δεν ήθελε να αποχαιρετιστεί.
— Πάμε σπίτι μου, να φας κάτι, είπε η Μαρία.
Και τότε κατάλαβε κάτι που είχε ξεχάσει:
Δεν της έλειπε απλώς ένας άνθρωπος.
Της έλειπε κάποιος για να αγαπήσει και να αγαπηθεί.
Λίγο αργότερα, στο γραφείο, οι συνάδελφοι άρχισαν τα πειράγματα.
— Μαρία, ο Κύριλλος έμεινε σπίτι σου;
Η Μαρία χαμογέλασε.
Δεν απάντησε.
Ήξερε όμως ήδη την αλήθεια.
Λίγες μέρες μετά πήγε στο μνήμα της μητέρας της.
— Μαμά, έχω νέα… Πήρα προαγωγή. Η ζωή μου άλλαξε. Και ξέρεις κάτι; Ερωτεύτηκα.
Έσκυψε το κεφάλι και χαμογέλασε μέσα από τα δάκρυά της.
— Κάναμε και αίτηση για γάμο. Στη δουλειά θα είναι ο προϊστάμενός μου… αλλά στο σπίτι, μαμά, θα κάνω εγώ κουμάντο!
Και έφυγε από το κοιμητήριο με πιο ανάλαφρη καρδιά.
Γιατί μερικές φορές, όταν νομίζουμε πως η ζωή μας τελείωσε, εκείνη απλώς ετοιμάζεται να αρχίσει ξανά.
