Όταν η αγάπη τελειώνει, αρχίζει η αλήθεια
Η Κατερίνα, που γνώριζε για τη σχέση τους σχεδόν από την πρώτη μέρα, αναστέναξε και έσπρωξε το μπολ με το παγωτό προς το μέρος της.
— Και η Βέρα; Τι θα γίνει με εκείνη; Δύο παιδιά, δέκα χρόνια γάμου… Θα μαζέψει απλώς μια βαλίτσα και θα φύγει;
Η Ζάννα ανασήκωσε αδιάφορα τους ώμους.
— Μην ανησυχείς. Ο Νικήτας τα έχει όλα υπό έλεγχο.
Έτσι πίστευε.
Ο Νικήτας τής έλεγε συνεχώς τα ίδια:
«Εγώ θα τα κανονίσω. Η Βέρα δεν θα κάνει σκηνές. Θα υπογράψει και όλα θα τελειώσουν ήσυχα».
Για τη Ζάννα, ο Νικήτας ήταν ένας δυνατός, αποφασιστικός άντρας που μπορούσε να λύσει κάθε πρόβλημα.
Δεν ήξερε ακόμη πως μερικές φορές η αυτοπεποίθηση ενός ανθρώπου δεν είναι δύναμη.
Είναι απλώς μια πολύ όμορφη μάσκα πάνω από τον φόβο.
—
Το ίδιο απόγευμα, στο τριάρι τους στην παραλία, ο Νικήτας περπατούσε νευρικά πάνω κάτω στο γραφείο του.
Η γραβάτα του ήταν λυμένη. Το πρώτο κουμπί του πουκαμίσου ανοιχτό. Τα χέρια του έτρεμαν ελαφρά.
Στο γραφείο καθόταν η Βέρα.
Μπροστά της βρίσκονταν δύο φύλλα Α4.
Ένα προσχέδιο συμφωνίας για το διαζύγιο και την περιουσία.
Ο Νικήτας είχε πάρει τα χαρτιά από έναν γνωστό δικηγόρο τρεις μέρες πριν. Στο μυαλό του όλα ήταν απλά.
Η Βέρα θα υπέγραφε.
Θα παραιτούνταν από το μερίδιό της στο σπίτι και στο αυτοκίνητο.
Εκείνος θα της έδινε ένα συγκεκριμένο ποσό σε δόσεις για τρία χρόνια.
Και μετά…
Ελεύθερος.
Με τη Ζάννα.
— Τα διάβασες; — ρώτησε τελικά, κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο. — Νομίζω πως είναι δίκαιο. Δεν σε αφήνω χωρίς τίποτα. Θα πληρώνω διατροφή στα παιδιά. Απλώς… δεν υπάρχει λόγος να συνεχίζουμε έναν γάμο που έχει τελειώσει.
Η Βέρα έμεινε σιωπηλή.
Είχε ακούσει ψιθύρους εδώ και μήνες.
Είχε δει τα νυχτερινά μηνύματα στο κινητό του.
Είχε νιώσει την απόσταση.
Είχε κλάψει τόσο πολύ, που κάποια στιγμή δεν της είχαν μείνει άλλα δάκρυα.
Τώρα δεν ένιωθε ούτε θυμό.
Μόνο καθαρό μυαλό.
— Δεν θα το υπογράψω, Νικήτα.
Ο άντρας γύρισε απότομα.
— Γιατί; Θέλεις περισσότερα χρήματα;
— Όχι.
— Τότε τι θέλεις; Πέντε χρόνια ζεις από τα δικά μου χρήματα. Εγώ έφερνα το μεγαλύτερο εισόδημα. Εγώ έχτισα την επιχείρηση.
Η Βέρα τον κοίταξε ήρεμα.
— Και εγώ μεγάλωσα τα παιδιά μας.
Ο Νικήτας δεν απάντησε.
— Το σπίτι αγοράστηκε μέσα στον γάμο μας. Οι γονείς μου πούλησαν τη δική τους εξοχική κατοικία για να μπορέσουμε να δώσουμε την προκαταβολή. Το θυμάσαι;
— Τα θυμάμαι όλα.
— Τότε θα θυμάσαι και κάτι ακόμα. Δεν θα δεχτώ υποσχέσεις για χρήματα που ίσως υπάρχουν αύριο και ίσως όχι.
Έβγαλε από την τσάντα της ένα χαρτί.
— Μίλησα με δικηγόρο.
Το πρόσωπο του Νικήτα άλλαξε.
— Με δικηγόρο;
— Φυσικά.
— Και τι σου είπε;
Η Βέρα δίπλωσε αργά τα χαρτιά μπροστά της.
— Θα πουλήσουμε το σπίτι στην πραγματική του αξία. Θα γίνει επίσημη διανομή. Εσύ θα πάρεις ό,τι σου αναλογεί. Εγώ το δικό μου. Τα δικαιώματα των παιδιών θα προστατευτούν. Χωρίς δόσεις. Χωρίς κρυφές συμφωνίες. Χωρίς «εμπιστεύσου με».
Ο Νικήτας ένιωσε για πρώτη φορά το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια του.
— Είσαι τρελή; Πού θα μείνω;
Η Βέρα σηκώθηκε.
— Εκεί που θα μείνω κι εγώ. Θα βρεις ένα σπίτι που μπορείς να αντέξεις οικονομικά.
Έπειτα φόρεσε το παλτό της.
— Ο μεσίτης έρχεται αύριο στις έξι.
Και έφυγε από το γραφείο.
Ο Νικήτας έμεινε μόνος.
Για πρώτη φορά κατάλαβε κάτι τρομακτικό:
Η Βέρα δεν τον φοβόταν πια.
—
Την επόμενη μέρα συναντήθηκε με τη Ζάννα.
— Δεν υπέγραψε, — είπε εκνευρισμένος.
— Τι σημαίνει αυτό;
— Θέλει να πουλήσουμε το σπίτι.
Η Ζάννα πάγωσε.
— Να πουλήσετε το σπίτι; Μα… πού θα μείνουμε;
Ο Νικήτας δεν απάντησε.
— Μου έλεγες πως σε έναν μήνα θα έμενα εκεί!
— Δεν περίμενα να αντιδράσει έτσι!
— Νικήτα, εσύ δεν έλεγες ότι τα έχεις όλα υπό έλεγχο;
— Τα έχω!
— Τότε λύσε το!
Ο Νικήτας χτύπησε το χέρι του στο τραπέζι.
— Προσπαθώ!
Αλλά μέσα του ήξερε την αλήθεια.
Δεν προσπαθούσε να λύσει το πρόβλημα.
Προσπαθούσε να αποφύγει τις συνέπειες των επιλογών του.
—
Στις έξι το απόγευμα, ο μεσίτης θα ερχόταν.
Αλλά πριν από εκείνον έφτασε η Ζάννα.
Η Βέρα άνοιξε την πόρτα.
— Εσύ είσαι η Ζάννα.
Δεν ήταν ερώτηση.
Η Ζάννα μπήκε χωρίς να περιμένει πρόσκληση.
— Νομίζω πως πρέπει να μιλήσουμε σαν ενήλικες.
Κάθισαν στην κουζίνα.
Η Ζάννα άνοιξε το tablet της.
— Δεν θέλω δράματα. Ο Νικήτας σε λυπάται και γι’ αυτό δεν μπορεί να σου τα πει όλα. Υπάρχουν παιδιά, το καταλαβαίνω. Αλλά ας κάνουμε έναν συμβιβασμό. Υπογράφεις ότι παραιτείσαι από το μερίδιό σου και εγώ μπορώ να σου δώσω κάποια χρήματα για να νοικιάσεις ένα σπίτι.
Η Βέρα την κοίταξε.
— Από πού θα βρεις τα χρήματα;
Η Ζάννα δίστασε.
— Αυτό δεν σε αφορά.
— Με αφορά.
Η Βέρα σηκώθηκε και πήρε ένα ποτήρι νερό.
— Το σπίτι αξίζει περίπου είκοσι δύο εκατομμύρια. Τα μερίδια των παιδιών πρέπει να προστατευτούν. Ο Νικήτας δεν έχει αυτή τη στιγμή αρκετά διαθέσιμα χρήματα για να με εξαγοράσει. Εσύ επίσης δεν έχεις.
Η Ζάννα ένιωσε το πρόσωπό της να καίει.
— Δεν ξέρεις τίποτα για τη ζωή μου.
— Ξέρω αρκετά.
Η Βέρα κάθισε ξανά.
— Και ξέρω κάτι ακόμη. Δεν χρειάζομαι τη δική σου άδεια για να προστατεύσω τα παιδιά μου.
Εκείνη τη στιγμή άνοιξε η πόρτα.
Ο Νικήτας μπήκε και σταμάτησε.
— Ζάννα; Τι κάνεις εδώ;
Πριν προλάβει να απαντήσει, χτύπησε το κουδούνι.
Ο μεσίτης.
— Καλησπέρα. Ήρθα για την εκτίμηση του ακινήτου.
— Περάστε, — είπε η Βέρα.
Ο Νικήτας κατάπιε δύσκολα.
—
Για μισή ώρα ο μεσίτης μέτρησε δωμάτια, φωτογράφισε το σπίτι και έλεγξε τα έγγραφα.
Στο τέλος έβγαλε ένα προσχέδιο συμφωνίας.
— Για να ξεκινήσουμε τη διαδικασία, χρειάζομαι τις υπογραφές και των δύο ιδιοκτητών.
Έδωσε το στυλό στον Νικήτα.
Εκείνος το κράτησε.
Κοίταξε τη Βέρα.
Μετά τη Ζάννα.
Περίμενε σχεδόν να δει στα μάτια της Ζάννας την ίδια πίστη που είχε δει τόσους μήνες.
«Ο Νικήτας τα καταφέρνει πάντα».
Όμως τώρα εκείνη έβλεπε κάτι διαφορετικό.
Έναν άντρα πανικόβλητο.
Έναν άνθρωπο που είχε υποσχεθεί έναν κόσμο που δεν μπορούσε να της προσφέρει.
— Νικήτα, πες κάτι! — φώναξε.
Εκείνος γύρισε προς το μέρος της.
— Τι να πω;!
Η φωνή του έσπασε.
— Δεν έχω δεκαπέντε εκατομμύρια να της δώσω! Από πού να τα βρω; Να πουλήσω το νεφρό μου; Να διαλύσω την επιχείρησή μου;
Σιωπή.
Η Ζάννα τον κοιτούσε.
Τώρα καταλάβαινε.
Δεν υπήρχε παντοδύναμος άντρας.
Δεν υπήρχε σχέδιο.
Δεν υπήρχε «όλα υπό έλεγχο».
Υπήρχαν μόνο ψέματα.
— Κατάλαβα, — είπε χαμηλά.
Πήρε την τσάντα της.
— Ζάννα, περίμενε…
— Τι να περιμένω;
Στάθηκε στην πόρτα.
— Δεν θέλω έναν άντρα που μου υποσχέθηκε μια ζωή βασισμένη σε κάτι που δεν μπορούσε να μου δώσει.
Έκλεισε την πόρτα πίσω της.
Ο Νικήτας έμεινε ακίνητος.
Η Βέρα τού έδειξε το χαρτί.
— Υπόγραψε.
Εκείνος πήρε το στυλό.
Και υπέγραψε.
—
Τρεις μήνες αργότερα, το σπίτι πουλήθηκε.
Η Βέρα πήρε τα χρήματα που της αναλογούσαν και αγόρασε ένα όμορφο διαμέρισμα κοντά στο σχολείο των παιδιών.
Δεν χρειάστηκε να παρακαλέσει κανέναν.
Δεν χρειάστηκε να περιμένει κανέναν.
Δεν χρειάστηκε να ζητήσει άδεια για να ξαναφτιάξει τη ζωή της.
Ο Νικήτας, αντίθετα, μπόρεσε να αγοράσει μόνο ένα μικρό διαμέρισμα στην άκρη της πόλης.
Η επιχείρησή του άρχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα.
Τα χρέη μεγάλωσαν.
Το σπίτι του ήταν συνεχώς ακατάστατο.
Το ψυγείο άδειο.
Τα βράδια ατέλειωτα.
Και η σιωπή… εκκωφαντική.
Η Ζάννα δεν απάντησε ποτέ ξανά στις κλήσεις του.
Κάποτε πήγε μέχρι την πόρτα της με λουλούδια.
Εκείνη δεν άνοιξε.
Έστειλε μόνο ένα μήνυμα:
«Μην εξευτελίζεσαι. Δεν χρειάζομαι έναν άντρα με ξένα προβλήματα».
Ο Νικήτας πληγώθηκε.
Όχι επειδή έχασε τη Ζάννα.
Αλλά επειδή, για πρώτη φορά, κανείς δεν τον πίστευε πια.
—
Την ημέρα που η Βέρα έφυγε από το παλιό σπίτι, οι μεταφορείς κουβαλούσαν τις τελευταίες κούτες.
Ο Νικήτας καθόταν στην κουζίνα.
— Είσαι ευτυχισμένη τώρα; — μουρμούρισε. — Διέλυσες ό,τι χτίζαμε τόσα χρόνια.
Η Βέρα στάθηκε στην πόρτα.
Τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα.
— Όχι, Νικήτα.
Εκείνος σήκωσε το βλέμμα.
— Εσύ το διέλυσες.
Άφησε τα κλειδιά πάνω στο τραπέζι.
— Την ημέρα που αποφάσισες πως οι επιθυμίες σου ήταν πιο σημαντικές από την οικογένειά μας.
Και έφυγε.
Χωρίς να κοιτάξει πίσω.
—
Έξι μήνες αργότερα, ένα κρύο φθινοπωρινό βράδυ, ο Νικήτας καθόταν μόνος στο μικρό του διαμέρισμα.
Η τηλεόραση έπαιζε χωρίς ήχο.
Στο τραπέζι υπήρχε ένα μισοτελειωμένο μπουκάλι μπύρας.
Πήρε το κινητό.
Για πολλή ώρα κοιτούσε το όνομα της Βέρας.
Τελικά έγραψε.
Της είπε ότι του έλειπαν τα παιδιά.
Ότι είχε καταλάβει τα λάθη του.
Ότι μετάνιωνε.
Ότι ίσως θα μπορούσαν κάποτε να πιουν έναν καφέ και να μιλήσουν σαν δύο ενήλικες.
Πάτησε «αποστολή».
Πέντε λεπτά αργότερα ήρθε η απάντηση.
Μόνο δύο προτάσεις:
«Για όλα τα θέματα που αφορούν τα παιδιά και τη διατροφή, θα επικοινωνείς με τον δικηγόρο μου. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να συναντηθούμε προσωπικά».
Ο Νικήτας άφησε αργά το κινητό στο τραπέζι.
Για πρώτη φορά κατάλαβε πως η Βέρα δεν περίμενε πλέον τίποτα από εκείνον.
Ούτε εξηγήσεις.
Ούτε συγγνώμες.
Ούτε υποσχέσεις.
Είχε πάρει πίσω τη ζωή της.
Και ο Νικήτας είχε μείνει μόνος με αυτό που πραγματικά είχε καταφέρει να χτίσει: ένα σπίτι γεμάτο σιωπή και μια ζωή χωρίς εκείνους που θεωρούσε δεδομένους.
Γιατί μερικές φορές η μεγαλύτερη τιμωρία δεν είναι να χάσεις αυτό που αγαπάς, αλλά να συνειδητοποιήσεις πολύ αργά πως το έχασες μόνος σου.
