Ένα φωτεινό, ηλιόλουστο προαύλιο. Η σκόνη αιωρείται στον αέρα και χορεύει μέσα στις ακτίνες του ήλιου. Από μακριά ακούγονται δυνατά γέλια από μια ομάδα μοτοσικλετιστών που στέκονται χαλαροί, γεμάτοι αυτοπεποίθηση και θόρυβο.
Ξαφνικά, η ατμόσφαιρα αλλάζει.
Ένα μικρό αγόρι τρέχει στην αυλή. Οι κινήσεις του είναι βιαστικές, γεμάτες πανικό, σαν να προσπαθεί να ξεφύγει από κάτι αόρατο. Παραπατά, χάνει την ισορροπία του και πέφτει δυνατά στο έδαφος.
ΚΛΑΚ— ένα μικρό, χειροποίητο μεταλλικό μηχανάκι πέφτει από τα χέρια του και χτυπά στις πέτρες. Ο ήχος αντηχεί καθαρά μέσα στην ξαφνική σιωπή.
Τα πάντα παγώνουν για μια στιγμή.
Το παιδί σέρνεται και το αρπάζει ξανά. Τα χέρια του τρέμουν καθώς το κρατά σφιχτά, σαν να είναι το πιο πολύτιμο πράγμα στον κόσμο. Τα μάτια του γεμίζουν δάκρυα και σύντομα το πρόσωπό του βυθίζεται στο κλάμα.
**Παιδί (σπασμένα, απελπισμένα):**
«Παρακαλώ… κύριε… σας παρακαλώ, αγοράστε το…»
Οι μοτοσικλετιστές στρέφονται προς αυτόν. Κάποιοι γελούν χαμηλόφωνα, άλλοι τον κοιτάζουν με περιέργεια και ειρωνεία.
**Μοτοσικλετιστής (ειρωνικά):**
«Τι είναι αυτό, μικρέ;»
Κοντινό πλάνο: το αντικείμενο στα χέρια του δεν είναι απλό παιχνίδι, αλλά ένα προσεγμένο, χειροποίητο μεταλλικό μηχανάκι, φτιαγμένο με λεπτομέρεια και φροντίδα.
**Παιδί (κλαίγοντας):**
«Είναι αληθινό… το έφτιαξε ο πατέρας μου…»
Ένας από τους άνδρες, ο αρχηγός της ομάδας, πλησιάζει και γονατίζει ώστε να βρεθεί στο ύψος του παιδιού. Η ατμόσφαιρα αλλάζει—λιγότερη ειρωνεία, περισσότερη προσοχή.
**Μοτοσικλετιστής (πιο ήσυχα):**
«Γιατί το πουλάς;»
Το παιδί σηκώνει το βλέμμα του, συντετριμμένο.
**Παιδί (ψιθυριστά):**
«Ο πατέρας μου… δεν ξυπνάει πια…»
Μια βαριά σιωπή απλώνεται. Ακόμα και οι πιο θορυβώδεις μοτοσικλετιστές σωπαίνουν.
Ο αρχηγός σηκώνεται αργά. Παίρνει το μικρό μεταλλικό μηχανάκι στα χέρια του και το παρατηρεί προσεκτικά. Το πρόσωπό του αλλάζει σταδιακά, σαν κάτι να αρχίζει να ξυπνά στη μνήμη του.
**Αρχηγός (χαμηλά, τεταμένα):**
«Από πού το βρήκες αυτό;»
**Παιδί (αδύναμα):**
«Ο πατέρας μου είπε… ότι εσύ θα καταλάβεις…»
Ο άνδρας παγώνει.
ΚΟΠΗ.
ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ:
«Νόμιζε πως ήταν απλώς ένα παιχνίδι… έκανε λάθος.»
Τα χέρια του αρχηγού τρέμουν ελαφρά καθώς κρατά το μικρό αντικείμενο. Το γυρίζει και βλέπει ένα χαραγμένο, κρυφό σύμβολο στο μέταλλο.
Τα μάτια του ανοίγουν διάπλατα.
FLASHBACK — γρήγορες εικόνες:
ο ίδιος νεότερος,
ένας φίλος,
μια υπόσχεση που δόθηκε κάποτε.
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ.
**Αρχηγός (με τρεμάμενη φωνή):**
«Πώς… λέγεται ο πατέρας σου;»
Το παιδί καταπίνει δύσκολα.
**Παιδί:**
«Είπε ότι… σε εγκατέλειψε…»
Η ατμόσφαιρα γίνεται κοφτερή, σχεδόν ανυπόφορη.
**Παιδί (τρεμάμενα):**
«Το όνομά του είναι Αρμάν…»
Ο αρχηγός κάνει ένα βήμα πίσω. Το πρόσωπό του γεμίζει σοκ, ενοχή και φόβο.
**Αρχηγός (σχεδόν πνιγμένος):**
«Όχι… αυτό δεν γίνεται…»
Το παιδί κλαίει πιο έντονα.
**Παιδί:**
«Είπε πως αν συμβεί κάτι… να σε βρω…»
Οι μοτοσικλετιστές κοιτάζουν τον αρχηγό τους απορημένοι.
Ο αρχηγός γονατίζει αργά μπροστά στο παιδί.
**Αρχηγός (σπαστά):**
«Νόμιζα… πως είχε πεθάνει…»
Δάκρυα εμφανίζονται στα μάτια του. Τραβάει το παιδί κοντά του και το αγκαλιάζει.
**Αρχηγός (ψιθυριστά):**
«Δεν έπρεπε ποτέ να τον αφήσω…»
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΚΗΝΗ — το μικρό μεταλλικό μηχανάκι ανάμεσά τους.
ΣΒΗΣΙΜΟ ΣΕ ΜΑΥΡΟ.
