Η μυρωδιά του κοτόπουλου που ψηνόταν με σκόρδο απλωνόταν στην κουζίνα, υποσχόμενη ένα ήσυχο βράδυ Παρασκευής. Μόλις είχα επιστρέψει από τη δεύτερη δουλειά μου — τα βράδια κρατούσα τα λογιστικά για τρεις μικρούς επιχειρηματίες, ώστε να ξεχρεώσω πιο γρήγορα το στεγαστικό δάνειο.
Μαύροι κύκλοι είχαν σχηματιστεί κάτω από τα μάτια μου, η πλάτη μου πονούσε, αλλά μέσα μου ένιωθα μια γαλήνη. Πριν από έναν μήνα είχαμε πληρώσει την τελευταία δόση. Το δυάρι μας ήταν επιτέλους ολοκληρωτικά δικό μας.
Ξαφνικά, η εξώπορτα έκλεισε με δύναμη. Από τον διάδρομο ακούστηκε η ζωηρή φωνή του άντρα μου, του Ιγκόρ, και τα βαριά, συρτά βήματα της πεθεράς μου, της Ζιναΐδας Πετρόβνα.
Βγήκα στο χολ σκουπίζοντας τα χέρια μου σε μια πετσέτα.
«Α, μαμά, καλώς ήρθατε. Πώς κι από εδώ;» ρώτησα με ένα χαμόγελο.
«Ήρθαμε για μια σοβαρή υπόθεση, Βέρα,» απάντησε χωρίς να βγάλει το παλτό της, μόνο έλυσε το μάλλινο μαντήλι της. Τα μάτια της έλαμπαν με μια παράξενη, σχεδόν θριαμβευτική ένταση.
Ο Ιγκόρ μπήκε στην κουζίνα, κάθισε στο τραπέζι και άφησε με δύναμη έναν πλαστικό φάκελο.
«Βέρα, κάθισε. Πρέπει να μιλήσουμε,» είπε με τον τόνο που χρησιμοποιούσε όταν ήθελε να επιβληθεί ως «αρχηγός της οικογένειας».
«Σκεφτόμουν… Οι καιροί είναι αβέβαιοι. Με τη δουλειά μου ξέρεις πώς πάνε τα πράγματα — μια καλά, μια άσχημα. Η εφορία πιέζει. Γι’ αυτό αποφάσισα να μεταβιβάσουμε το διαμέρισμα στη μαμά. Να το κάνουμε δωρεά.»
Πάγωσα. Ένιωσα έναν βόμβο στα αυτιά μου και η πετσέτα στα χέρια μου έγινε βαριά.
«Τι αποφάσισες;» ψιθύρισα.
«Και τι κακό έχει αυτό;» παρενέβη η πεθερά μου, καθίζοντας δίπλα του.
«Εγώ είμαι άνθρωπος αξιόπιστος. Το σπίτι θα μείνει στην οικογένεια. Και αν ο Ιγκόρ έχει προβλήματα, κανείς δεν θα μπορέσει να του το πάρει. Άλλωστε, είναι ο άντρας — ξέρει καλύτερα πώς να διαχειρίζεται τα περιουσιακά στοιχεία!»
Περιουσιακά στοιχεία… Τον κοίταζα και δεν πίστευα αυτά που άκουγα.
Επτά χρόνια τώρα κοιμόμουν πέντε ώρες τη μέρα. Η δουλειά μου στο γραφείο τελείωνε στις έξι και μετά δούλευα μέχρι τα ξημερώματα στον υπολογιστή. Είχα ξεχάσει τι σημαίνει φροντίδα του εαυτού μου, και τα παπούτσια μου είχαν φθαρεί εδώ και καιρό.
Και ο Ιγκόρ; «Έψαχνε τον εαυτό του». Άνοιξε μια επιχείρηση που έκλεισε σε έξι μήνες. Προσπάθησε να πουλήσει προϊόντα στο διαδίκτυο — κατέληξε με χρέη. Όλα αυτά τα χρόνια, εγώ πλήρωνα το δάνειο, τους λογαριασμούς, τα πάντα.
«Το διαμέρισμα αγοράστηκε κατά τη διάρκεια του γάμου,» είπα συγκρατώντας τη φωνή μου.
«Δεν μπορείς να το μεταβιβάσεις χωρίς τη συγκατάθεσή μου.»
«Γι’ αυτό είμαστε εδώ!» είπε ενθουσιασμένος.
«Έκλεισα ήδη ραντεβού σε συμβολαιογράφο για αύριο στις δέκα. Θα υπογράψεις. Είναι για το καλό μας!»
«Φυσικά και θα γράψω διαθήκη μετά!» πρόσθεσε η μητέρα του, αν και το βλέμμα της πρόδιδε αβεβαιότητα.
«Μια γυναίκα πρέπει να ακολουθεί τον άντρα της!»
Εκείνη τη στιγμή κάτι μέσα μου έσπασε. Οι ψευδαισθήσεις επτά χρόνων κατέρρευσαν. Κατάλαβα την αλήθεια: ήθελαν να με πετάξουν έξω από το ίδιο μου το σπίτι.
Η κούραση εξαφανίστηκε. Στη θέση της ήρθε μια παγωμένη διαύγεια.
«Αύριο στις δέκα, ε;» είπα ήρεμα.
«Περιμένετε λίγο. Έχω κι εγώ κάτι για τη δική σας… ασφάλεια.»
Πήγα στο υπνοδωμάτιο, πήρα έναν παλιό κόκκινο φάκελο και επέστρεψα.
«Θυμάσαι το 2019, Ιγκόρ;» τον ρώτησα.
Τον είδα να χλομιάζει καθώς του έδειχνα το έγγραφο.
«Υπογράψαμε προγαμιαίο συμβόλαιο. Το διαμέρισμα ανήκει αποκλειστικά σε μένα.»
«Ήταν τυπικό!» φώναξε.
«Το δάνειο έχει πληρωθεί!»
«Το συμβόλαιο όμως ισχύει ακόμα,» απάντησα.
«Δεν έχεις τίποτα εδώ. Δεν έχεις τίποτα να χαρίσεις.»
Η πεθερά μου αγκομαχούσε.
«Τι πονηρή γυναίκα!»
«Πονηρή;» είπα ψυχρά.
«Εγώ δούλευα μέχρι εξάντλησης, ενώ ο γιος σας ονειρευόταν. Και τώρα θέλετε να με πετάξετε έξω;»
Έδειξα την πόρτα.
«Αύριο φεύγεις. Τη Δευτέρα καταθέτω αίτηση διαζυγίου.»
Όταν έφυγαν, ησυχία απλώθηκε στο σπίτι.
Γύρισα στην κουζίνα. Το κοτόπουλο είχε ροδίσει τέλεια. Έβαλα ένα ποτήρι κόκκινο κρασί και κάθισα.
Αύριο θα είχα πολλά να κάνω.
Αλλά για πρώτη φορά μετά από χρόνια, ένιωθα ελεύθερη.
Το σπίτι ήταν δικό μου.
Και η ζωή μου επίσης.
