Η Μαρίνα στεκόταν ακίνητη, κρατώντας τη φωτογραφία στα χέρια της, και δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που έβλεπε. Το χαρτί έτρεμε ελαφρά ανάμεσα στα δάχτυλά της. Στην εικόνα έβλεπε τον Ντμίτρι — όπως πάντα χαμογελαστό, ήρεμο και γεμάτο αυτοπεποίθηση.
Δίπλα του στεκόταν μια άγνωστη γυναίκα με διαπεραστικά μάτια, γεμάτα εξυπνάδα και μια σχεδόν υπολογιστική λάμψη. Το βλέμμα της ήταν έντονο, σαν να ήξερε περισσότερα απ’ όσα έδειχνε.
Η καρδιά της Μαρίνας σφίχτηκε. Ένιωσε έναν κόμπο στο στήθος, ένα βαρύ συναίσθημα προδοσίας που δυσκολευόταν να αντέξει. Σαν να άλλαξε ολόκληρος ο κόσμος μέσα σε μια στιγμή. Ό,τι μέχρι χθες φαινόταν ασφαλές και γνώριμο, τώρα έμοιαζε ξένο και απειλητικό. Ένιωθε παγιδευμένη μέσα σε μυστικά που δεν ήταν δικά της.
Με τρεμάμενα βήματα πλησίασε το γραφείο και άνοιξε το συρτάρι. Εκεί βρήκε έναν φάκελο με το όνομά της γραμμένο με μεγάλα γράμματα. Η ανάσα της κόπηκε.
Άνοιξε τον φάκελο και μέσα βρήκε επιστολές — τόσο ηλεκτρονικά εκτυπωμένες όσο και χειρόγραφες σημειώσεις. Ήταν η αλληλογραφία του Ντμίτρι με μια γυναίκα, τα αρχικά της οποίας ταίριαζαν με εκείνα της άγνωστης στη φωτογραφία.
Κάθε λέξη που διάβαζε ήταν σαν μαχαιριά. Υπήρχαν υποσχέσεις, μυστικές συναντήσεις, αναφορές σε κοινές διακοπές και φωτογραφίες από ταξίδια που εκείνη δεν είχε καν φανταστεί.
Φωτογραφίες που έδειχναν στιγμές οικειότητας, κρυφές εμπειρίες, ίσως και ψέματα. Η Μαρίνα ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται. Η απογοήτευση μετατράπηκε σε βαθύ, σχεδόν ανυπόφορο πόνο.
Ξαφνικά, το τηλέφωνο χτύπησε. Στην οθόνη εμφανιζόταν ένας άγνωστος αριθμός. Η καρδιά της άρχισε να χτυπά δυνατά. Με τρεμάμενο χέρι απάντησε.
«Μαρίνα…» άκουσε τη χαμηλή αλλά γνώριμη φωνή του Ντμίτρι.
Η φωνή του δεν είχε την παλιά της ζεστασιά. Ήταν ψυχρή, συγκρατημένη, γεμάτη ένταση. Αντί να την καθησυχάσει, την έκανε να νιώσει ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία.
«Δεν έπρεπε να τα δεις αυτά…» είπε.
Η καρδιά της σταμάτησε για μια στιγμή και μετά άρχισε να χτυπά πιο δυνατά από ποτέ.
«Τι εννοείς;» ψιθύρισε, προσπαθώντας να κρατήσει σταθερή τη φωνή της.
«Όλα όσα είδες είναι μέρος ενός μεγαλύτερου σχεδίου,» απάντησε εκείνος. «Δεν μπορώ να σου εξηγήσω τώρα. Αλλά πρέπει να είσαι προσεκτική.»
Προσεκτική; Από ποιον; Και γιατί;
Η Μαρίνα έκλεισε τα μάτια της και θυμήθηκε τη γυναίκα που είχε συναντήσει πριν λίγες εβδομάδες — την τσιγγάνα που της είχε πει: «Εκεί θα βρεις τις απαντήσεις.»
Απαντήσεις; Ήταν άραγε αυτό που έβλεπε απαντήσεις; Ή μήπως μια παγίδα; Μια περίπλοκη πλεκτάνη στην οποία είχε μπει χωρίς να το καταλάβει;
Μέσα της συγκρούονταν ο θυμός, ο φόβος και η απόγνωση. Ένιωθε ότι η σχέση της, τα όνειρά της και η εμπιστοσύνη της βρίσκονταν στο χείλος της καταστροφής. Όμως μαζί με τον πόνο, άρχιζε να γεννιέται και μια νέα αποφασιστικότητα.
Κάθισε στο γραφείο της και προσπάθησε να συγκεντρώσει τις σκέψεις της. Θυμήθηκε τους τελευταίους μήνες: τα περίεργα τηλεφωνήματα, τις καθυστερήσεις του Ντμίτρι στη δουλειά, τα ξαφνικά επαγγελματικά ταξίδια. Όλα άρχισαν να αποκτούν νόημα. Ίσως δεν ήταν απλές συμπτώσεις.
Άνοιξε τον φορητό υπολογιστή της και άρχισε να ελέγχει τα μηνύματα και τα email της. Με κάθε νέα λεπτομέρεια, η ένταση μεγάλωνε. Κατάλαβε ότι δεν επρόκειτο απλώς για μια απιστία. Κάποιος παρακολουθούσε τις κινήσεις της. Κάποιος είχε σχεδιάσει τα πάντα προσεκτικά.
Και τώρα έπρεπε να ανακαλύψει την αλήθεια — πριν χάσει τα πάντα.
