Το πρωινό ήταν βαρύ και άχρωμο, σαν το φως να είχε χάσει τη δύναμή του πριν καν αγγίξει τη γη. Η Olga στεκόταν σιωπηλή μπροστά στο παράθυρο και κοιτούσε το χιόνι που έπεφτε αργά, καλύπτοντας τα πάντα με μια απατηλή γαλήνη.
Μέσα της ένιωθε μια παράξενη ηρεμία — εκείνη τη σιωπή που προηγείται της καταιγίδας, όταν ο αέρας είναι φορτισμένος αλλά όλα μοιάζουν ακίνητα. Τα δάκρυα είχαν τελειώσει τη νύχτα. Αυτό που είχε απομείνει ήταν μια ξηρή, σταθερή αποφασιστικότητα.
Πλησίασε το γραφείο και έβγαλε έναν φάκελο με έγγραφα. Το αντίγραφο της ιδιωτικής απόδειξης χρέους που της είχε δείξει πριν από πέντε χρόνια ο Nikolaj Petrovitsj βρισκόταν ακόμη εκεί. Τότε όλα είχαν συμβεί τόσο γρήγορα: η κηδεία, το μνημόσυνο των σαράντα ημερών, οι συζητήσεις για τα «χρέη» που υποτίθεται ότι υπήρχαν.
Ο πεθερός της μιλούσε με βεβαιότητα, σχεδόν αυστηρά. Η πεθερά της, η Galina Sergejevna, έκλαιγε, διαβεβαιώνοντας πως ο Viktor είχε δανειστεί από αυτούς ένα μεγάλο ποσό για την ανέγερση του σπιτιού.
Όμως ο Βίκτορ συζητούσε μαζί της τα πάντα. Ακόμη και την αγορά μιας καινούργιας χλοοκοπτικής μηχανής.
— Όλγα μου, δεν μου αρέσει να χρωστάω, — της έλεγε συχνά, με εκείνο το ήρεμο, ειλικρινές βλέμμα.
Τα λόγια του αντηχούσαν τώρα καθαρά στη μνήμη της.
Άνοιξε τον φορητό υπολογιστή και μεγέθυνε τη φωτογραφία της απόδειξης. Ο γραφικός χαρακτήρας έμοιαζε. Οι καμπύλες των γραμμάτων, η ελαφριά κλίση προς τα δεξιά — όλα σχεδόν ταίριαζαν.
Αλλά η υπογραφή… Η υπογραφή ήταν διαφορετική. Πιο βαριά, λιγότερο προσεγμένη. Ο Βίκτορ υπέγραφε πάντα με μια χαρακτηριστική μακριά γραμμή στο τέλος.
Εδώ δεν υπήρχε.
Ένα ρίγος τη διαπέρασε.
Αποφάσισε να επισκεφθεί τη συμβολαιογράφο που είχε αναλάβει τα έγγραφα μετά τον θάνατο του συζύγου της. Η γυναίκα την άκουσε προσεκτικά.
— Κυρία Σεργκέγιεβνα, δεν υπάρχει σε εμάς καμία επίσημα καταχωρημένη οφειλή, — είπε ήρεμα. — Φέρατε την απόδειξη αργότερα, για να επιβεβαιώσετε την αποπληρωμή ενός ιδιωτικού δανείου.
— Δηλαδή δεν ελέγχθηκε ποτέ; — ρώτησε χαμηλόφωνα η Όλγα.
— Όχι. Οι ιδιωτικές αποδείξεις δεν απαιτούν συμβολαιογραφική επικύρωση, εφόσον τα μέρη εμπιστεύονται το ένα το άλλο.
Εμπιστοσύνη.
Η λέξη αυτή την πλήγωσε περισσότερο απ’ όσο περίμενε.
Το επόμενο βήμα ήταν η τράπεζα. Ζήτησε τα παλιά αντίγραφα λογαριασμών του Βίκτορ και τα μελέτησε προσεκτικά. Τα στοιχεία ήταν ξεκάθαρα: τα τελευταία χρόνια πριν από τον θάνατό του δεν υπήρχαν μεγάλες μεταφορές χρημάτων από τους γονείς του. Καμία κατάθεση που να επιβεβαιώνει το υποτιθέμενο δάνειο.
Το ίδιο βράδυ πήγε στο σπίτι των πεθερικών της. Το γνώριμο σπίτι έμοιαζε ξαφνικά ψυχρό και ξένο.
Την υποδέχτηκαν με υπερβολική ηρεμία.
— Όλγα, τι συμβαίνει; — ρώτησε με απορία η Γκαλίνα Σεργκέγιεβνα.
Η Όλγα άφησε πάνω στο τραπέζι εκτυπωμένες εικόνες από την κάμερα ασφαλείας. Οι φωτογραφίες έδειχναν καθαρά ποιος είχε μπει στο σπίτι της ενώ εκείνη έλειπε.
Η σιωπή που ακολούθησε ήταν βαριά.
Ο Νικολάι Πετρόβιτς χλώμιασε, αλλά σύντομα ανέκτησε την ψυχραιμία του.
— Μας παρακολουθείς; — είπε απότομα. — Ο γιος μας έχτισε αυτό το σπίτι!
— Πώς βρέθηκε το κλειδί του σπιτιού μου στα χέρια σας; — ρώτησε σταθερά η Όλγα.
Η πεθερά της κατέβασε το βλέμμα.
— Ο Βίκτορ το είχε δώσει… παλιά.
— Ο Βίκτορ πέθανε πριν από πέντε χρόνια.
Ο Νικολάι χτύπησε δυνατά το χέρι του στο τραπέζι.
— Έχουμε δικαίωμα! Ήταν ο γιος μας!
— Και είχατε δικαίωμα να πείτε ψέματα; — απάντησε ήρεμα εκείνη. — Δεν υπήρχε κανένα χρέος. Το έλεγξα.
Το βλέμμα του έγινε παγωμένο.
— Δεν θα αποδείξεις τίποτα.
Τα λόγια του ακούστηκαν σαν ομολογία.
Η Όλγα σηκώθηκε. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά, αλλά για πρώτη φορά μετά από πέντε χρόνια δεν ένιωθε ενοχή. Ένιωθε δύναμη.
— Θα το αποδείξω, — είπε σταθερά. — Και θα επιστρέψετε τα χρήματα. Μέχρι το τελευταίο ευρώ.
Βγαίνοντας στον δρόμο, πήρε μια βαθιά ανάσα από τον παγωμένο αέρα.
Δεν ήταν πια μια ιστορία για χρήματα.
Ήταν μια ιστορία για προδοσία.
Και για το πώς ακόμη και οι πιο κοντινοί άνθρωποι μπορούν να αποδειχθούν ξένοι.
